Intanto, leggo dall'Ansa, nell'articolo che parla della riunione informale di ieri dei ministri dell'unione europea, che

...il titolare della Farnesina ha avuto modo di mettere sul tavolo anche un tema particolarmente caro al governo Berlusconi: la tutela della liberta' religiosa. Dopo le violenze anti-cristiane dei giorni scorsi nello stato indiano dell'Orissa, Frattini aveva gia' convocato l'ambasciatore indiano alla Farnesina per avere informazioni dirette su quanto stesse accadendo. E oggi la presidenza francese ha accolto la richiesta proprio di Frattini di inserire la questione nell'agenda del vertice Ue-India che si terra' il prossimo 29 settembre a Marsiglia: l'Italia, ha osservato il ministro, e' stato ''l'unico paese europeo ad aver sollevato il tema della liberta' religiosa in India'' e ''oggi la mia richiesta e' stata accolta senza nessuna obiezione dalla presidenza francese''.

Come dice il mio amico Claudio: meji coglioni!

आश्रम बनाने का काम शुरू हो गया। गांधीजी वहीं झोपड़ी डाल कर रहते थे। गांधीजी सहित सभी लोगों का भोजन एक साथ बनता था। गांधीजी भी सभी के साथ बैठकर वहीं खाते थे। एक बार शाम को गांधी जी टहलते हुए हरिजन बस्ती में गए। उन्हें देख कर आश्चर्य हुआ कि ज्यादातर झोपड़ी में कद्दू उबाला जा रहा था।

गांधीजी ने इस बारे में पूछा तो एक महिला बोली, 'यह सबसे सस्ता है इसलिए जब भी सब्जी खानी होती है तो हम कद्दू खरीद लाते है।' गांधीजी ने लौट कर अपने रसोइए से कहा, 'कल से हमारे यहां कद्दू की उबली सब्जी बनेगी।' रसोइया जानता था कि बापू को कद्दू पसंद नहीं था। उसने कहा, 'बापू, आप तो कद्दू की सब्जी खाते ही नहीं।' गांधीजी बोले, 'अब खाऊंगा।' रसोइया उस दिन से कद्दू की सब्जी बनाने लगा।

एक बार आश्रम देखने बादशाह खान आए। वह कई दिन वहां ठहरे। उन्हें भी प्रतिदिन कद्दू की सब्जी परोसी गई। वह समझ नहीं पाए कि यहां हर रोज कद्दू की सब्जी क्यों बनती है। उन्होंने सोचा कि शायद बापू की सेहत ठीक न हो इसलिए उन्होंने पूछा, 'बापू क्या आप की सेहत ठीक नहीं है जो हर रोज कद्दू की उबली सब्जी खाते हैं?'

गांधीजी बोले, 'मेरी सेहत ठीक है। मेरे पड़ोस में रहने वाले हरिजन बस्ती के लोग, जब सस्ती होने के कारण रोज कद्दू की सब्जी खा सकते हैं तो हम क्यों नहीं खा सकते। हमें भी तो पता चलना चाहिए कि हमारे देश के लोग कैसे रहते हैं?'

संकलन: सुरेश सिंह
साभार: नवभारत टाइम्स

Fighting the mounting summer temperatures of the Thar desert, I carefully wrapped, pleated and pinned my new cotton sari into position this morning in preparation for another meeting with Jodhpur bureaucracy. Saraswati has checked my tucks and folds and given me a red bindi - I look the part and I’m ready to go. Today I am going to the police station on behalf of a local Harijan woman whose life has been turned upside-down by her betraying, polygamist husband and in-laws. Pinkie’s husband has married and had a child with a fourteen-year old girl, bringing his ‘new family’ into the home where Pinkie and her children already live. The in-laws, also sharing the house, are favoring the ‘new family’ and are abusing Pinkie in an attempt to expel her. Pinkie has nowhere to go and has no control over the situation. I will stand with six other (also Harijan) women and protest for her basic right to a life without threat or violence.

This is not exactly an average day of my internship, but it’s certainly not unusual. There are forty-five participants who meet daily at Sambhali Trust but the outreach of the project is somewhat larger. Govind, the trust’s founder, is an incredibly dedicated and passionate man who is entirely committed to the welfare of these girls. His efforts overflow the trust’s permeable boundaries and touch the lives of the girls’ families and other needy members living in the community. The girls at the trust are encouraged to stand up for themselves, act on their own initiative and ultimately build a sense of worth and solidarity so deeply rooted that it will stay with them when they leave the project and bear fruit to a life more successful than that of their parents. Thus, when Pinkie approached Govind in dire straights she met not only a man who would refuse to turn her away but an army of forty-five young girls all ready to fight for her cause.

I am almost halfway through my nine-week internship and have had the opportunity to learn a great deal about working with a grassroots organization and have become fully immersed in the local culture. I’m reaching a transitional stage of applying what I have learnt about the needs of the trust and its participants into a personal project, a project that coheres with the trust’s mission and serves to increase its sustainability. Quality control and rigorous management are recurrent problems that NGOs with a sewing program face everyday, and I hope that my Western background can bring an alternative light into the organization. By researching successfully established organizations in the region Sambhali can develop a model on which to base its growth, and as the organization evolves into a self-sustainable project it can endeavor to support its participants even once they have left.

Govind has great dreams about the future of Sambhali and its sister organizations and I feel very excited to be a part of the realization of these dreams. I am grateful to FSD for providing me with the opportunity to work with such a special organization, to form a mutual relationship of new knowledge and experience, and for allowing me to join forces with a very unique army of empowered women.

“Generations to come will scarcely
believe that such a one as this walked
the earth in flesh and blood.”
   —Albert Einstein

Who? Who? Who?
Mahatma. Sorry no.
Truth. Non-violence.
Stop it. Enough taboo.

That trash is long overdue.
You need a thorough review.
Your tax-free salt stimulated our wounds
We gonna sue you, the Congress shoe.

Gone half-cuckoo, you called us names,
You dubbed us pariahs—“Harijans”
goody-goody guys of a bigot god
Ram Ram Hey Ram—boo.

Don’t ever act like a holy saint.
we can see through you, impure you.
Remember, how you dealt with your poor wife.
But, they wrote your books, they made your life.

They stuffed you up, the imposter true.
And sew you up—filled you with virtue
and gave you all that glossy deeds
enough reason we still lick you.

You knew, you bloody well knew,
Caste won’t go, they wouldn’t let it go.
It haunts us now, the way you do
with a spooky stick, a eerie laugh or two.

But they killed you, the naked you,
your blood with mud was gooey goo.
Sadist fool, you killed your body
many times before this too.

Bapu, bapu, you big fraud, we hate you.

(First published in The Little Magazine)

still it will be a food for thought about why mahatma gandhi does not find respect, except in political gatherings and on-the-record conversations.

the greatest damage was done by the popular saying "majboori ka nam mahatma gandhi". translated to english it makes mahatma gandhi synonymous with an act done involuntarily or under pressure. if i am correct, he got tagged thus after he consented to partition of the country.

mahatma gandhi was never ready for a division or partition of the country. many a times, he warned people of the british tactics of divide and rule. but people were hell bent then. a hindu couldn't have lived with a muslim residing a block away. same was with muslims. so when the issue started to get out of control, he finally agreed, not wanting there to be bloodshed.

and what these people (those who tell he agreed to partition under pressure or as a favour to muslims) wanted from mahatma gandhi. that he order all muslims to go out of india and also not give them an inch of land anywhere on the earth. that's baseless.

mahatma gandhi hasn't found fan following among muslims too. they call him a hindu leader.

he wasn't a leader of a particular community though. he proved it with words and actions. when he called for a combined action against the british, it was not only from hindus or not only muslims. he wanted to awaken the entire country in his efforts to push british out of india.

and he succeeded. never before gandhi, was any leader able to create a country-wide struggle for freedom. india, although unitedly subservient to the british, didnt think together on ways to get rid of the colonial powers. it was for this reason why the revolt of 1857 failed at the first hand. a few kings and queens fought largely for their interests and the impact of the revolt was hardly visible throughout the country.

gandhiji brought about this awakening among people that they were part of a big country called bharat. the evils that he fought was not only the British; also there were far bigger evils that ruled the minds of people. untouchability was a monster afflicting india. mahatma gandhi said that the dalits or the scheduled castes were harijans or the people of the lord.

and his means of fighting the evil was really very effective. non co-operation, swadesi, satyagraha - who would have thought these could actually force the british out of the country. but just as a homoeopathic medicine works slowly but effectively, his means worked.

but in a country that didn't spare sita, who was the incarnation of goddess lakshmi, how could we even think of people believing matama gandhi. his tactics were quite good at fighting the outsiders. but when it came to fighting insiders, he was hapless.

so someone, in a fit, killed mahatma gandhi during a prayer meet in 1948. and ever since, people kill the great man every time of the day, by openly flouting his teachings and associating him with evils he fought throughout his life.

    हरिजन शब्द के प्रति अपने लगाव के बावजूद दलितों की इस शब्द के प्रति आपत्ति को वे तरजीह देते थे । मद्रास के शंकर नामक एक कार्यकर्ता ने वहाँ के दलितों के लिए हरिजन शब्द के बारे में आपत्ति की बाबत गांधी जी को लिखा कि वे हरिजन कैसे कहलाए ? हम तो हरजन हैं हरिजन नहीं । शंकर ने लिखा था ,इन लोगों को यदि हिन्दू कहें , तो इन्हें अच्छा लगेगा । आप इजाजत दीजिए ।' उसे गांधी जी ने लिखा ,' हरिजन नाम पर आपत्ति होने पर के लिए मुझ अफ़सोस होता है । तुम्हारे मित्रों को जो नाम पसन्द हो , वह इस्तेमाल कर सकते हो । मगर उन्हें यह समझाना कि मेरे मन में विष्णु य शिव का जरा भी ख्याल न था । मेरे लिए तो इसका अर्थ 'भगवान का आदमी' ही होता है । विष्णु , शिव या ब्रह्मा में मैं कोई भेद नहीं मानता । सभी ईश्वर के नाम हैं ।मगर इस मामले में उनके निर्णय पर अमल करना चाहिए ।' ( वही , पृ. १३७ ) 

    २९ अक्टूबर , १९३२ को एक बंगाली सज्जन का पत्र गांधी जी को मिला, 'आप 'हरिजन' नाम देकर अछूतों का दूसरा नाम कायम करना चाहते हैं । इन्हें नाम देने की बात ही क्यों न छोड़ दी जाए ? उसके जवाब में गांधी जी ने लिखा- 'हरिजन' शब्द अछूत भाइयों को ध्यान में रखकर हमेशा के लिए इस्तेमाल करना हो , तो आपका ऐतराज ठीक हैओ ।मगर अभी तो उन्हें अलग करके दिखलाए बिना काम नहीं चल सकता ।साथ ही मुझे यह लगता है कि 'अछूत' या उससे मिलते-जुलते देशी भाषाओं में काम में लिए जाने वाले दूसरे शब्द उनके लिए इस्तेमाल करना अब उचित नहीं है।' ( वही, पृ. १५५ )

    गांधी जी ने सवर्णों के लिए भी एक नाम दिया था । अहमदाबाद में सवर्णों की एक सभा में उनके भाषण में यह नाम आया है । ' मेरे लिए अछूत , यदि हम अपने से (सवर्णों से ) तुअलना करें , तो हर्जन है - भगवान का आदमी और हम दुर्जन हैं ।अछूतों ने सारे श्रम करके , शोणित सुखाकर तथा अपने हाथ गंदे करके हमें आराम और सफाई से रहने की सुविधा दी है । ----- यदि हम चाहें तो अब से भी खुद हरिजन बन सकते हैं , लेकिन इसके लिए हमें उनके प्रति किये गये पापों का प्रायश्चित करना पड़ेगा ।' (महात्मा गांधी ,अहमदाबाद के सवर्णों को , यंग इण्डिया ,६ अगस्त ,१९३१,पृ. २०३ )

    समतावादी नेता किशन पटनायक का 'हरिजन बनाम दलित' , नाम की इस बहस के सन्दर्भ में ठोश सुझाव है कि 'हरिजन' शब्द अछूतों के लिए था । जिस हद तक अछूत नहीं रह गये हैं  उस हद तक हरिजन शब्द भी हटाना चाहिए और अगर प्रत्यक्ष या परोक्ष ढंग से सवर्ण जातियाँ अस्पृश्यता को चलाए रखना चाहती हैं तो गांधी के द्वारा प्रयुक्त दूसरे शब्द का इतेमाल व्यापक होना चाहिए और सभी उच्च जातियों को दुर्जन जातियाँ कह कर पुकारना चाहिए ।----'दलित' शब्द की विशेषता यह है कि स्वत: स्फूर्त ढंग से शिक्षित , सचेत हरिजन समूह इस शब्द के साथ जुड़ रहे हैं ।' ( हरिजन बनाम दलित,सं राजकिशोर ) यहाँ यह ध्यान रखना चाहिए कि इस वर्ग के बड़ी संख्या में साधारण ग्रामीण आज भी अपनी जाति का नाम न बता कर खुद को हरिजन कहते हैं । क्या इसका यह कारण है कि ग्रामीण समाज में अस्पृश्यता समाप्त नहीं हुई है और इस कारण गांधी जी द्वारा दिया गया नाम सवर्णों से बताने में एक तरह की सुरक्षा का भाव छिपा होता है ?

[ जारी ]

भाग १

भाग २

भाग ३

 भाग ४

 भाग ५

Delhi's underground sewage pipes require human intervention when the flow gets clogged. And there are desperate people with the worst and most unhealthy job imaginable -- physically wading through our waste to fix the problem.

They wear no protection, get sick frequently, and live short lives. It should be no surprise that many of these workers are poor Dalits -- people who hail from what used to be called the "untouchable" caste.

Tehelka did a piece on this in December of last year. You can read it online, or view the full text below.

http://www.tehelka.com/story_main36.asp?filename=Ne081207LIFE_INSIDE.asp

Tehelka Magazine, Vol 4, Issue 47
Dated Dec 08, 2007

CURRENT AFFAIRS
special report

Life Inside A Black Hole

Beneath the glitter of India are dark alleys in which are trapped poisonous gases and millions of Dalits who do our dirty job in return for disease and untouchability.

S. ANAND reports

Yeh suhana mausam, yeh khula aasmaan, kho gaye hum yahaan, haye, kho gaye hum yahaan...
(This lovely weather, these wide open skies, we are lost in the bliss, oh, we are lost here..)

IN THE Radio Mirchi television commercial, a paan-chewing man in a safari suit is shown wondering what keeps the man down in the manhole so happy that he should sing. Zooming in on the trousers and footwear left beside the manhole cover, the tagline says: “Mirchi Sunnewaale… Always Khush”. Conceived by Prasoon Joshi of Mc- Cann Erickson, the ad has been on air for close to two years now without a murmur of protest from viewers or civil rights groups. Perhaps the idea that even the faceless manhole cleaner is happy, listening to FM radio, is comforting. A Radio Mirchi official believed the ad would “elicit the maximum amount of laughter.” A blogger praised the ad for its “simple concept, beautiful execution, high recall value.” After all, we develop a capacity to be blind when we see an open manhole and “men at work”.

What is the weather really like inside a manhole? What happens to the shit, piss and other waste flushed down by 18.02 percent of the billion- plus population — those with the luxury of a water closet facility in India according to Census 2001? What is the fate of the lakhs of Dalits forced to do sanitation work? At least 22,327 Dalits of a sub-community die doing sanitation work every year. (see box). Safai Kamgar Vikas Sangh, a body representing sanitation workers of the Brihanmumbai Municipal Corporation (BMC), sought data under the Right to Information Act in 2006, and found that 288 workers had died in 2004-05, 316 in 2003-04, and 320 in 2002-03, in just 14 of the 24 wards of the BMC. About 25 deaths every month. These figures do not include civic hospital workers, gutter cleaners or sanitation workers on contract. Compare this with the 5,100 soldiers — army, police, paramilitaries — who have died between 1990 and 2007 combating militancy in Jammu & Kashmir.

It is only in the fantastic world of Hindi cinema — Don, Dhoom-2 — that a character nonchalantly enters a drain and emerges unscathed. In Delhi, on May 6, 2007, three men — Ramesh (30), Santosh (32) and Ashish (35) — died of asphyxiation in a manhole in Dabri. Subcontracted by the Delhi Jal Board (DJB), Ansal Constructions had employed three migrant workers from Uttar Pradesh to enter the clogged manhole. With no prior experience, they inhaled noxious gases, and died instantly. The Dabri deaths merited a routine mention in some dailies. In July 2006, when six-year-old Prince Kumar Kashyap fell in a 50- feet deep borewell pit in Haldheri village, Haryana, and was rescued by the army, it became national news. The rescue was televised, with Chief Minister Bhoopinder Singh Hooda, Kurukshetra MP Naveen Jindal and others camping at the site. Prince received gifts worth Rs 7 lakh. The Times of India headlined him as the “Rural Page 3 kid”. However, a Dalit dying in a sewer is a non-event.

The men and women — invariably Dalits — who ceaselessly manage to keep our cities, towns and villages clean, die every day around us. We never notice their lives or deaths. These are the soldiers who, bereft of the honour of uniform and the posthumous glamour of martyrdom, sacrifice their lives making sure the rivers of filth flow unhindered. Forced to touch, immerse themselves in — and perforce taste — the fermented faeces of millions, they are condemned to untouchability. The genocide passes unnoticed since there are a million invisible Dalits who will quietly take the place of the dead.

THE BELLY OF THE BEAST

What does this beast that gobbles human lives look like? Who feeds it? In Delhi, it is a humongous many-mouthed subterranean creature — a network of 5,600 km of sewers with about 1.5 lakh manholes, managed by the DJB — which consumes 2,781 million litres of thesewage Delhi generates daily. The journey begins from kitchens, bathrooms and toilets through four-inch house drains that empty into the main sewer. The 9-inch trunk sewers carry the slush to bigger lines of 2m to 3m diameter. This network of pipes is laid below ground level with “sufficient gradient” to ensure a “selfcleansing” velocity of about 1 metre per second.Reared on a mixed diet of domestic, commercial and industrial wastewater, with stormwater drains sometimes hitching a ride and burdening its mangled intestines, the beast develops serious indigestion every day. It is indiscriminately fed a wide range of objects that causes clogs — condoms, sanitary pads, nondegradable thermocol, a variety of plastics, industrial sludge, kitchen waste, toilet cleaning acids, medical waste (syringes, blades, even placenta), glass shards, household gadgets, construction debris. It is then that the 5,500 beldars— as sewer workers are designated by the DJB— enter its bowels. (In Chennai, the sewerage network spreads across 2,800 km with 80,000 manholes— a manhole every 35 metres.) The indigestion produces a variety of gases. When sewage decomposes and ferments in a stagnant state, hydrogen sulphide is formed .

Known as sewer gas, it has a distinctive smell of rotten eggs. Overexposure to this gas can cause olfactory fatigue — an inability to detect its odour — which most manhole workers suffer from. Hydrogen sulphide, which is explosive, acts as an irritant and asphyxiant, affecting oxygen supply to the brain and stem cells. More than 100 parts per million (ppm) of this gas in a manhole can result in instantaneous suppression of respiration. Less than 10 ppm, which is routine, can result in conjunctivitis and headaches.

METHANE IS the other lurking danger. Not only does it displace oxygen, it is also explosive. Provided with no gasdetecting devices, most manhole workers have ingenuous methods of checking the concentration of these toxic gases. After opening the manhole cover, they let it vent a while, then light a match and throw it in. If there’s methane, it burns out. Once the fire abates, the worker prepares to enter. Sateesh, a DJB worker from Nandnagari, reveals another strategy: “After opening the cover, we check if the cockroaches are alive. If they are dead, we leave the sewer open for some time and then enter.” Roaches are not known to die easily.

Entering the narrow, dark drain, the worker pushes his only weapon, the khapchi — a spliced bamboo stick — to dislodge the block. This exercise could take hours. “Holding our breath, closing our eyes, we plunge headlong. We feel our way poking with the khapchi,” says Sateesh. It is then that a sudden blast of putrid sludge — besides methane, hydrogen sulphide, carbon dioxide and carbon monoxide — assaults the person. “Even if we manage not to swallow the toxic muck, it manages to enter our bodies.” Odourless and colourless, the carbon gases can cause suffocation. If the worker survives the initial ordeal, he crouches inside and loads the sludge into leaky metal buckets or wicker baskets for his team to haul out. Depending on the clog, the entire operation could take up to 48 hours. “We often work after midnight. When people sleep, the flow in the sew- ers is lesser, and our work does not disturb road-users,” says Sateesh. Among sewer workers, there’s a category called “divers”, whose brief is to swim through the large pipelines, find the blocks, and clear them.

According to Ashish Mittal, an occupational health physician who co-authored Hole to Hell, a 2005 study of sewer workers by the Centre for Education and Communication (CEC), New Delhi, a manhole is “a confined, oxygen-deficient space where the presence of noxious gases can cause syncope — a sudden and transient loss of consciousness owing to brief cessation of cerebral blood flow. The brain cannot tolerate even a brief deprivation of oxygen. The long-term neurological effects of syncope can be debilitating.” In most developed nations, manhole workers are protected in bunny suits to avoid contact with contaminated water and sport a respiratory apparatus; the sewers are well-lit, mechanically aerated with huge fans and therefore are not so oxygen deficient. In Hong Kong, a sewer worker, after adequate training, needs at least 15 licences and permits to enter a manhole.

In India, the manhole worker wears nothing more than a loincloth or half-pants. In Delhi, since the directives of the National Human Rights Commission in October 2002, the majority of the DJB’s permanent workers wear a “safety belt”. It’s a joke. This belt, connecting the worker through thick ropes to men standing outside, offers no protection from the gases and the sharp objects that assault the worker. At best, it helps haul them out when they faint or die. The CEC’s 2005 survey of 200 DJB manhole workers found that 92.5 percent of the workers wore the safety belt. This did not prevent 91.5 percent of them from suffering injuries and 80 percent suffering eye infections. The survey found that diseases like leptospirosis, viral hepatitis and typhoid were common. “During the course of our six-month study, three of the 200 workers died,” recalls Mittal.

KM Chabukswa, 50, a manhole worker with the BMC since 1981, says: “After the work, there is no provision for water to clean ourselves. We end up walking a kilometre looking for water. We are prone to every possible disease; workers take to drinking or doing drugs to get over the atrocity of the job.” Another BMC worker, Gautam Jadhav, 33, says: “I suffer from sinus; my eyes swell up. I recently had typhoid. No one likes standing next to us because of the stink.”

NOT SURPRISINGLY, most of the workers die before retirement. Owing to loss of appetite and inevitable alcoholism, many men shrink to half their size if they work 20 years. The average lifespan of a manhole worker is about 45. And if a worker does not die inside a manhole, the civic body does not offer any monetary compensation for illnesses/deaths owing to occupational hazards. In Delhi, permanent workers get a monthly “risk allowance” of Rs 50. In some states this rises to Rs 200. The entry-level salary of a sanitation worker in New York is $30,000 per year. In the sixth year, he could earn $67,141 (Rs 2.18 lakh per month). In India, a permanent sanitation worker with 20 years experience could make Rs 12,000 a month.

THE ILLOGIC OF REFORM

Human rights activists, Marxists, Gandhians, journalists, NGOs, lawyers and courts have always believed that the work of safai karamcharis, especially that of manhole workers, must be “humanised” and “mechanised” to minimise contact with waste. This school of “amelioration and reform” says working conditions must be improved, that safai karamcharis should be paid minimum wages, provided with insurance cover, masks, gum boots, bunny suits, oxygen cylinders and other safety equipment. “It’s like saying a woman should be raped only after she is allowed to wear her bridal best and covers her face with a veil. The point is, Dalits should not be going down these drains at all. Provided with bunny suits and Rs 50,000 per month, will Brahmins start immersing themselves in these sewers?” asks Parshottam Vaghela, a Balmiki activist who runs Manav Garima in Ahmedabad.In Ludhiana, when two sewer workers died this July, the corporation provided 50 safety kits to about 800 workers. The kit included a mask that weighed 18 kg. The workers could not get down into 12-inch diameter manholes with such a weight. In Delhi, workers were provided with a “mandatory gas cylinder” that weighed an unwieldy 13 kg. “It made things worse. It’s like tying us with a millstone and pushing us down the sea of slush,” says DJB worker Rajinder Kumar. According to Mittal, “Given that three entries into the manhole: to fix the rod, to make it work, and to detach it,” says Jassubhai Atmaram, 42, who has been working in the Sabarmati area of Ahmedabad for 21 years. The few supersucker machines cannot enter narrow lanes; even a metro like Delhi has only three of them. In response to a special civil application filed by Ahmedabadbased NGO Kamdar Swasthya Suraksha Mandal, the Gujarat High Court ordered in February 2006 that “unless it is absolutely necessary to have sewage cleaning operation done through a human agency, none of the civic bodies in the state will now employ human agency to carry out drainage cleaning operation.”

Despite the HC order, workers have been entering Gujarat’s manholes on a routine basis. HP Mishra, who heads KSSM, says, “Fourteen workers have died inside manholes between March 2006 and August 2007.” Of these, 12 died as contract workers despite the HC order also stating that “civic bodies are directed to discontinue the practice of engaging contractors.”

Like other sectors in post-liberalisation India, sewer cleaning, construction and maintenance of sewage treatment plants and sanitation work are being privatised in many cities and towns. Whether contractors offer a minimum wage or implement even the prescribed safety norms — themselves laughable — is not monitored. The State simply washes its hands of the dirty business.

For instance, in 2003, the Chennai Metropolitan Water Supply and Sewerage Board outsourced “250 sewer divers for working in 161 depots of CMWSSB for removal of sewer obstructions in the sewer system, silt removal from manholes and allied works for one year.” The contract was bagged by KK Kumar Constructions for a bid of over Rs 1 crore.

According to the Bangalore Water Supply and Sewerage Board Sanitary Workers Union, there are only 88 manhole workers in the Karnataka capital. Says union president Lakshmaiah, “When we started the union in 1982, Bangalore officially had 385 manhole workers. BWSSB does not want to recruit since it prefers
privatisation and outsourcing.”

WHAT IS the solution? Governments over six decades have bypassed the issue. While Nehruvian India saw a great push towards technological solutions in every sector, the State only had apathy for safai karamcharis. It is not the lack of funds or technology that poses problems. If technology can be used to launch satellites and the Rs 386- crore Chandrayaan (the mission to moon), why can it not be used for garbage and sewage? The Jawaharlal Nehru Urban Renewal Mission (JNURM), hatched by the Ministry of Urban Development in 2002, envisages spending Rs 1,20,536 crore over seven years on urban local bodies. Of the projects approved so far under the JNURM, 40 percent have been allotted for drainage and sewerage work. Why does so much money get spent on laying/relaying pipes and drains that are designed to kill? India’s urban planners, designers and technologists have never felt the need to conceive a human-friendly system of managing garbage and sewage. Instead, they rely on an unending source of disposable, cheap, Dalit labour.

—with Shalini Singh in Mumbai, M. Radhika in Bangalore and PC Vinoj Kumar in Chennai

First day was spent dozing in the hotel in a damp basement hotel room but we did go to India's biggest museum which has a fantastic collection of stuffed elephants, pickled foetuses and skeletons. New pictures are up on Flickr.

Today we visited the Victoria Memorial and viewed the galleries inside - most of the beautiful 13th century paintings are covered in birdshit as it's doors are wide open and nothing inside is protected. Afterwards we took a look at St Paul's Cathedral across from the Memorial but sadly we couldn't get inside as it was closed for 3 hours of the day.

We walked most of the way to Mother Teresa's mission and saw her tomb, sandals and what have you. On the way, we walked passed a pack of street kids and an old guy who had Fagin written all over him. Predictably as we walked past, they all followed us for about 100 metres and Denise suddenly felt a trouser pocket zip go down and a kids hand dart in. We had a bit of argy bargy with them and walked off.

We made a similar journey back towards the hotel where we both witnessed what was perhaps the most cuntish thing either of us have ever seen in our lives. All over Calcutta you'll see lone scavengers scouring the city covered in dirt from head to foot. Their job is to go through all of the rubbish dumped in the gutters, the occasional bin and on the pavement in order to salvage absolutely anything they can sell on for recycling - bits of plastic, crisp packets, paper. They make next to nothing but it's just about better than ACTUALLY nothing.

Anyway, as we walked past a restaurant with a group of late-30s middle-class Indians smoking and chatting on their mobile phones outside we had one of these street people, about 4ft-nothing tall, scurrying in front of us carrying a bag that was bigger than he was and twice as heavy. As he fast-paced past the guys outside the restaurant, one of them jumped in front of him and BELTED him round the head as hard as you could with the base of his hand - a proper belter. The street guy (who was obviously a bit disturbed anyway) quickly shuffled off whimpering this high-pitched petrified mantra over and over and shooting terrified glances back at the attacker. All the while this was going on, the guy who had hit him and the other people outside the restaurant with him were pointing at this little guy and pissing themselves laughing. The laughter followed him down the street as taxi drivers, stall holders and pedestrians caught on to what had happened - total humiliation.

I would have loved to have been able to tap this restaurant guy on the shoulder and chin the fucker into next Diwali but as we all know that's never going to be a realistic option. So I caught up with the rubbish picker down a side road and gave him some money after gesturing that I'd seen what had happened. Won't do much in the long run but it probably quadrupled his takings for the day and it just felt compelling to do something to balance things out.

What a shithead though.

In better news, we fly to Bangalore on Sunday and then it's Kerala and Goa-time. To get on top of this train booking nonsense we've planned the whole of December, booked our train tickets and organised accomodation so we can concentrate on just getting into the whole thing - turns out we were wise to do so as from mid December to early January, it's a close shave getting a decent room over your head. Next time I need to book a train I'll be 30!

மதுரையில் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த வழக்கறிஞரின் வாயில் மலம் திணிக்கப்பட்ட கொடுமை நடந்துள்ளது. இந்த மகா பாதகச் செயலைச் செய்த பாமக செயலாளர் கட்சியை விட்டு நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார்.

ஆனால் பாமக மாவட்ட செயலாளர் கிட்டுவை போலீசார் கைது செய்யவில்லை. இந் நிலையில் பாமக தலைவர் ஜிகே மணி மதுரை வந்தார். சம்பவம் குறித்து விசாரணை நடத்திய அவர் பாமக செயலாளரை கட்சியை விட்டு நீக்கி உத்தரவிட்டார்.

...In ancient Vedic society, a person's varna (caste) was assigned based on aptitude (guna), conduct (karma), and nature (swabhava) in the following manner:

But over the years... we...wiser and more broad minded descendants.. made the caste system hereditary...based on "lineage"...and are still continuing the same saga.... "Bollywood" is no exception....

In Bollywood there are several unwritten norms....like...you should address people who are senior to you in age as "ji"....you should reach the sets/ location at 6.45 am if the scheduled shift is at 7 am(especially if you are in the technical team...artistes are spared)...but the most visible norm is possibly that of ...."lineage"....

Lineage like...if you are the son of a Cameraman you are expected to be a Cameraman...if you are the daughter of a hair dresser ....you are expected to be a hair dresser..if any of your parents was an yesteryear producer...chances are you will get into production...if your dad made it as a Director...you should follow his footsteps...and the most important and visible of all...if your mom/dad/grandpa/grandmom/uncle/aunt had been a Celebrity Actor...you are destined to be a Celebrity Actor...sooner or later...exceptions are there...but they are as rare as a Virar-Churchgate Local Train of Mumbai running vaccant at 8.30am in a weekday... :)

In case of Celebrity Actors...examples are not necessary at all...since almost every Indian(at least every reader of this blog)... knows the famous lineages...much before even their first movies are released....I am not for or against the system... but just wonder what would have been the case...if suddenly our Vedic ancestors would have descended in present Bollywood...and decided to implement their original idea of...assigning work/job/position based on aptitude (guna), conduct (karma), and nature (swabhava).....

Food For Thought...Ain't It.....??? ;)

Take Care Buddies...

C Ya Soon....

பஞ்சமி நிலத்தை மீட்க வேண்டும்..., பஞ்சமி நிலம் பற்றிய வெள்ளை அறிக்கை தேவை..., பஞ்சமி நில மீட்பு ஆணையம் அமைக்க வேண்டும் என்ற முழக்கங்களை தலித் இயக்கங்களின் போராட்டங்களில் அதிகமாகக் கேட்கலாம். கழகங்கள், காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் என பல தரப்பிலும் பஞ்சமி நிலத்தைப் பற்றி பேசத்தான் செய்கிறார்கள். தேர்தல் அறிக்கைகளிலும் பஞ்சமி நிலம் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெறுகின்றன. பஞ்சமி நிலத்தின் பின்னணியைப் பார்ப்பது அவசியம்

"இந்தியா'-என்றொரு நாடு இல்லாமலிருந்த காலகட்டம் அது. புரோகிதத் தொழில் புரியும் பிராமணர்களுக்கு கையடக்க நிலம் கொடுத்த நிலை வளர்ந்து, கிராமத்தையே தானமாகக் கொடுக்கும் நிலை வந்தது. இதற்கு "சதுர்வேதி மங்கலம்' என்னும் நாமகர்ணம் சூட்டப்பட்டது. இது பின்னர் மதியூகி மந்திரிகளுக்கும் மண்ணுரிமை என்று விரிந்து, இறுதியில் அரசனுக்குப் பிடித்த புலவனுக்கும் போய்ச் சேர்ந்து. இதற்கு ஆதாரமான கல்வெட்டுகள் உள்ளன.

1600-ல் தான் லண்டனில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி நிறுவப்பட்டது. 1611-ல் மசூலிப்பட்டணத்தில் தனது வணிகக் கிளையைத் தொடங்கிய கம்பெனி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து நிலங்களை- ராஜ்ஜியங்களை விலைக்கு வாங்கிச் சேர்த்த தொடர்பணியில் 1641-ல் சென்னை ஜார்ஜ் கோட்டையை கட்டியது. வியாபாரக் கம்பெனி வாங்கிப்போட்ட ராஜ்ஜியத்தின் மீதான தனது உரிமையை நிலைநாட்ட நிலவரியை வசூல் செய்து, அதற்கு நிர்வாக ரீதியான சில ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொண்டது. அதற்கான ஆட்களையும் நியமித்தது. அந்த வகையில் "ஜாகிர்தாரி முறை' அமலுக்கு வந்தது.

இந்நிலையில், கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்குச் சொந்தமான இந்திய நிர்வாகத்தை பிரிட்டிஷ் பேரரசு தனது நேரடி அதிகாரித்துக்கு 2.8.1858-ல் மாற்றிக்கொண்டது. அதன் பின்னர் ஏற்பட்ட நிர்வாகச் சீர்திருத்தத்தில் நிலச்சீரமைப்பும் மாற்றம் பெற்றது.

சதுர்வர்ண சாதிய அமைப்புக்கு அப்பாற்பட்ட "அவர்ணா' என்ற மக்கள் திரள் எவ்வித மனித உரிமையுமின்றி, ஊருக்குப் புறத்தே ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தனர். இவர்களுக்கு எண்ணற்றத் தடைகளைப் போட்டு, கொத்தடிமைகளை விடக் கேவலமாக தீண்டாமைக் கொடுமைக்குள் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர்.

இவர்கள் தமிழ்நாட்டில் பள்ளு-பறை பதினெட்டு சாதி என்று குறிப்பிடப்பட்டாலும் "பஞ்சமர்' என்ற ஒரு பெயருக்குரியவர்களானார்கள். இவர்களுக்கான மனித உரிமை வேண்டி, பண்டிதர் அயோத்திதாசர் முதல் எண்ணற்ற தலைவர்கள் போராடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இதையடுத்து பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் இரக்கம் காட்டத் தொடங்கினர். அதில் முக்கியமாகக் குறிப்பிடத் தக்கவர், அன்றைய செங்கல்பட்டு ஜில்லா கலெக்டராக இருந்த "ட்ரிமென்கிரி' என்பவர். இவர் இம் மக்களின் அன்றாடத் துயரங்களை ஆராய்ந்து, அதற்கு வடிகாலாக இவர்களுக்கு நிலமான்யம் வழங்க வேண்டிய அவசியத்தை மேலிடத்தில் வலியுறுத்தினார்.

அதன் விளைவாக 1891-ம் ஆண்டு, பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தில் பஞ்சமர்களுக்கு நிலம் கொடுக்கும் பிரச்னைக்கு விவாதிக்கப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டது. அதற்கான அரசாணை எண்.1010, 30-9-1892-ல் வெளியானது. இதனடிப்படையில் சென்னை மாகாண பிரிட்டிஷ் அரசு, பஞ்சமர்களுக்கு டி.சி.லேண்ட் என்ற பெயரில் நிலங்களைப் பகிர்ந்தளித்தது. இதுவே "பஞ்சமி நிலம்' என்று பெயர் பெற்றது. இந்நிலங்கள் சில நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு வழங்கப்பட்டன.

நிலம் பெற்ற பத்தாண்டுகளுக்குள் அதை எவருக்கும் குத்தகைக்கு விடவோ, அடமானம் வைக்கவோ, தானம் கொடுக்கவோ, விற்கவோ கூடாது. அப்படிச் செய்தால் அது செல்லுபடியாகாது. பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னர் அந்நிலத்தை பஞ்சமர்களுக்குள்ளே மட்டும் குத்தகைக்கு விடவோ, அடமானம் வைக்கவோ, தானம் கொடுக்கவோ, விற்கவோ செய்யலாம்.

இத்தகைய கடுமையான விதிமுறைகள் வகுக்கப்பட்டிருந்தாலும் காலப்போக்கில், என்னதான் நிலமிருந்தாலும் அதில் பயிர் விளைவிக்கும் அனைத்து வசதிகளுக்கும் அந்நியரையே சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியத்தில் இம்மக்களின் வாழ்நிலை அமையப்பட்டிருந்தால் சுலபமாக வஞ்சிக்கப்பட்டனர். அதனால் இவர்களின் நிலங்களை அந்நியர்கள் கைப்பற்றினர். சிலர் வறுமையினால் ஏமாற்றப்பட்டு அதன் விளைவாய் விற்றனர்.

இந்த இழிநிலையைக் கண்ணுற்ற சமுதாயத் தலைவர்கள் ரெட்டைமலை சீனிவாசன், சிவராஜ், எம்.சி.ராஜா போன்றவர்கள் மீண்டும் உரிமை மீட்க வாதாடியதால், 1933-ல் பஞ்சமி நிலங்களுக்கான பட்டாக்களை புதுப்பித்து வழங்கியது பிரிட்டிஷ் அரசு. மேலும் விதிமுறையை வலியுறுத்தி நிலையான அரசாணை 1.10.1941-ல் வெளியிட்டது.

ஆனாலும் பஞ்சமி நிலங்கள் அப்பாவி மக்களிடமிருந்து பறிமுதலாவதை முற்றிலுமாய் நிறுத்த முடியவில்லை. செங்கை மாவட்டத்தில் காரணை, கிராமத்தில் தலித் மக்களிடமிருந்து அபகரிக்கப்பட்ட பஞ்சமி நிலத்தை மீட்பது தொடர்பாக, மாவட்ட ஆட்சியரை 10-101994-ல் சந்திக்க வந்த தலித் மக்கள் மீது, காவல்துறையினர் நடத்திய துப்பாக்கிச் சூட்டால், இரு இளைஞர்கள் பலியானார்கள். இதையொட்டி கண்டனக் கூட்டங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், பேரணிகள் என்று தலித் இயக்கங்களால் தமிழகமெங்கும் நடத்தப்பட்டன.

இன்றைய நிலையில் "பஞ்சமி நிலம்' பல கை மாறியிருக்கும். ஆனாலும் மூலப் பத்திரத்தை பார்ப்பது என்பது கடினமல்ல. ஏனெனில், நிலங்களைப் பற்றிய நிலையான பதிவேடுகள் சென்னையிலுள்ள ஆவணக் காப்பகத்தில் உள்ளன. இதன் மூலம் தமிழ்நாட்டிலுள்ள ஓட்டு மொத்த பஞ்சமி நிலம் பற்றிய தகவல்களை 1832-லிருந்தே திரட்டிக் கொள்ளலாம்.

ஆனால், இதற்கு அரசு நிர்வாகம் வேகமாக முடுக்கிவிடப்படவேண்டும். தன்னலமர்ற அர்ப்பணிப்பு மனோநிலை கொண்ட ஊழியர்களை இப்பணியில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

பஞ்சமி நில மூலத்தைக் கண்டுபிடித்தாலும் அது யாரிடம் உள்ளது, என்ன நிலை, மீட்பது எப்படி என்பது ஒரு கேள்விக்குறி. அடுத்தது அந்த நில உரிமையாளர்களைக் கண்டறிந்து பணத்தை யாரிடம் திருவது என்பதும் மற்றொரு கேள்வி.

பஞ்சமி நிலத்தை மீட்டுக்கொடுப்போம் என்று திமுக தேர்தல் வாக்குறுதி அளித்தது. ஆனால் எப்படிச் செயலாக்கப் போகிறது என்பதை இதுவரை எடுத்துரைக்கவில்லை. ஆனால், ஏழை விவாசயிகளுக்கு இரண்டு ஏக்கர் நிலமென்று யார் யாருக்கோ, எங்கெங்கோ பூதானம் செய்து கொண்டிருக்கிறது.

""ஆண்டுக்கு ஏழாயிரம் தலித் குடும்பங்களுக்கு நிலம் வாங்க, தலா இரண்டு லட்சம் ரூபாய் அதிக பட்சக் கடனாக வழங்குவது, அதில் ஒரு லட்சம் ரூபாயை மானியமாக தருவது'' என்ற திட்டத்தைத் தமிழக அரசு அறிவித்தது. தமிழகத்தில் ஒரு கோடிக்கும் மேல் உள்ள தலித் மக்களில் தொண்ணூறு சதவீதம் நிலமற்ற ஏழை விவசாயக் கூலிகள்தான். இவர்களைக் கணக்கெடுத்து ஆண்டுக்கு பத்தாயிரம் குடும்பங்களுக்கு நிலம் வாங்க கடன் வழங்கத் தொடங்கினாலே, பத்தாண்டுக்குள் அப்பணி முழுமை பெற்றுவிடும். தமிழக அரசு இதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

காஷ்மீரில் பிற மாநிலத்தவர் நிலம் வாங்க உரிமையில்லை. காஷ்மீர் நிலம் காஷ்மீரியர்களுக்கே என்பது சட்டமாக உள்ள நிலையில் தமிழ்நாட்டில், தலித் மக்களுக்கு நிலம் வழங்க திட்டமிடுவதும் சாத்தியமே.

தமிழக அரசு, பஞ்சமி நிலத்தை மீட்க கடுமையான நடைமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஏழைகளுக்கு 2 ஏக்கர் நிலம் திட்டப்படி தற்போது கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு ஆயிரம் பேருக்கு நிலம் வழங்கப்பட்டுள்ளதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் பெரும்பாலான பலனைப் பெற்றவர்கள், பிற்படுத்தப்பட்டவர்கலும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களும் தானேயொழிய, தலித் மக்களல்ல. அதிலும் நிலம் பெற்ற குறைந்த அளவு தலித் மக்களும் தாங்கள் ஏற்கெனவே அனுபவ பாத்தியதையில் வைத்துள்ள சிறிதளவு புறம்போக்கு நிலங்களுக்கு மட்டுமே பட்டா வழங்குவதாக புலம்புகிறார்கள். இவையெல்லாம் ஏழை தலித் மக்களை ஏமாற்றும் செயலாகவே தோன்றுகிறது.

தங்களுக்குரிய பஞ்சமி நிலம் மீட்கப்படும் வரை தலித் மக்களின் போராட்டம் தொடரும். அரசு என்ன செய்யப்போகிறது. கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்து, பஞ்சமி நிலத்தை மீட்டுத்தரப் போகிறதா ? அல்லது கனிவான நடவடிக்கை எடுத்து பஞ்சமர்களுக்கு நிலத்திற்காக ஈடுகட்டப்போகிறதா? தலித் மக்கள் தமது பஞ்சமி நிலத்தை மீட்க போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்- நாளை தலைமுறை அந்த வெற்றியில் திளைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்!

(கட்டுரையாளர்-தலைவர், தமிழ்நாடு இந்தியக் குடியரசுக் கட்சி.)

வி.கே. ஸ்தாணுநாதன்

நம் நாட்டின் வரலாற்றில் - குறிப்பாக, தமிழக வரலாற்று ஏடுகளில் ஜூலை மாதம் 8-ஆம் நாள் பொன்னெழுத்துகளால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய நாளாகும். பழம்பெருமை வாய்ந்த மதுரை மீனாட்சி அம்மன் ஆலயத்தில் பிரபல காந்தியவாதியான அமரர் எ. வைத்தியநாத அய்யர் துணிவுடன் ஹரிஜன சகோதரர்களை வழிபாட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்த ஆலயப் பிரவேசம் காலம்காலமாக ஹரிஜன சகோதரர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டு வந்த உரிமையை வழங்க வழிவகுத்தது.

தீண்டாமையை ஒழிக்கவும் ஹரிஜனங்களின் முன்னேற்றத்திற்காகவும், அமரர் வைத்தியநாத அய்யர் ஆற்றிய பணிகள் சொல்லில் அடங்கா. 1935 முதல் 1955 வரை தமிழ்நாடு ஹரிஜன சேவா சங்கத்தின் தலைவராக இருந்தார். தீண்டாமைக் கொடுமையால் துன்புற்று வந்த ஹரிஜனங்களுக்காக அயராது பாடுபட்டு வந்தார்.

பல்லாண்டுகளாக வழக்கத்திலிருந்த மரபு காரணமாக அந்நாள்களில் ஹரிஜனங்கள் ஆலயத்திற்குள் நுழைய அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை. 1937ம் ஆண்டு தமிழகத்தில் ராஜாஜி தலைமையில் காங்கிரஸ் ஆட்சி நடக்கத் தொடங்கிய பிறகு விரைந்து ஹரிஜன ஆலயப் பிரவேசத்திற்கு வழிவகுக்கும் சட்டத்தை இயற்ற வேண்டுமென அய்யர் வலியுறுத்தி வந்தார்.

உயர் ஜாதி இந்துக்கள் இவ்விஷயத்தில் அக்கறை கொள்ளச் செய்ய பொதுக் கூட்டங்கள் நடத்தி தீவிரமாகப் பிரசாரம் செய்தார். மதுரை மீனாட்சி கோயில் அறங்காவலர்கள் மற்றும் நிர்வாக அதிகாரி ஆகியோரைக் கலந்து ஆலோசித்து அவர்களுடைய ஒத்துழைப்பையும் உறுதி செய்து கொண்டார். 1939-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 8-ஆம் நாள் நான்கு ஹரிஜன சகோதரர்கள் மற்றும் அந்நாளில் கோயிலுக்குள் நுழைய அனுமதி மறுக்கப்பட்டு வந்த நாடார்கள் சிலருடன் பக்தி விசுவாசத்தோடு மீனாட்சி அம்மன் ஆலயத்தில் பிரவேசித்து அன்னையின் அளவிலா அருளைப் பெற்றார். தமிழக ஆலய வழிபாட்டு வரலாற்றில் புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியது.

அய்யரின் துணிச்சலான இச் செயலைப் பாராட்டிய அண்ணல் காந்தியடிகள் 22-7-1939 ஹரிஜன இதழில் பின்வருமாறு எழுதினார்:

"இவ்வளவு விரைவில் ஆலயப் பிரவேசம் நடைபெறும் என நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. தீண்டாமையை எதிர்த்து நடைபெற்று வரும் பிரசாரத்தில் இது ஒரு முக்கியமான நிகழ்ச்சியாகும். திருவாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் ஆலயப் பிரவேசம் நிகழ்ந்ததும் ஒரு பெரிய முயற்சியே. ஆனால் அங்கு அது மகாராஜாவின் விருப்பத்தைப் பொருத்து நடந்துள்ளது. மதுரையில் நடைபெற்ற ஆலயப் பிரவேசமோ பொதுமக்கள் கருத்தின் விளைவாக நிகழ்ந்த ஒன்றாகும். இவ்விஷயத்தில் பொதுமக்கள் கருத்தை உருவாக்க அயராது பாடுபட்ட வைத்தியநாத அய்யர் மற்றும் அவரது சக ஊழியர்கள் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.'

ஆலயப் பிரவேசத்திற்குப் பின் சிலர் ஏற்படுத்திய தடங்கல்கள் காரணமாக அன்றாட ஆலய வழிபாடு நடைபெறுவதில் சில சிக்கல்கள் தோன்றின. இவற்றைத் தீர்த்து அன்றாட வழிபாடு சுமுகமாக நடைபெற அய்யர் அயராது பாடுபட வேண்டி இருந்தது. ஆலயப் பிரவேசம் செல்லாது என அறிவிக்கக் கோரி சிலர் நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர்ந்தனர். ஆனால் அன்றைய முதல்வராக விளங்கிய ராஜாஜி விரைந்து செயல்பட்டு ஆலயப் பிரவேசத்தை முறைப்படுத்தும் வகையில் ஓர் அவசரச் சட்டத்தை ஆளுநர் மூலம் பிறப்பிக்க வழிவகுத்தார். இதன் காரணமாக வழக்கு தள்ளுபடி ஆனது. பின்னர் இந்த அவசரச் சட்டம் முறையான சட்டமாக சட்டசபையில் நிறைவேறியது.

வைத்தியநாத அய்யர் துணிவுடன் செய்த ஆலயப் பிரவேசமே பின்னர் சட்டமாக உருவெடுத்து ஹரிஜனங்கள் ஆண்டவனின் சன்னதிக்குத் தங்கு தடையின்றி செல்ல வழிவகுத்தது.

1939-ம் ஆண்டில் இரண்டாவது உலகப் போர் மூண்டது. இந்தியாவின் விருப்பத்திற்கு எதிராகப் போரில் இந்தியாவை ஈடுபடுத்தியதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து நாடு முழுவதும் ஆங்காங்கு காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகள் ஒட்டுமொத்தமாக அக்டோபர் மாதத்தில் ராஜிநாமா செய்தன. அய்யர் அன்று மட்டும் ஆலயப் பிரவேசத்தைத் துணிவுடன் செய்திராவிடில் ஹரிஜனங்கள், அனைவருடனும் சரிசமமாக ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து ஆண்டவனை வழிபடுவது என்பது பல ஆண்டுகள் தள்ளியே நடந்திருக்கும். ஏனெனில் 1939க்கு பின்னர் பொதுமக்கள் கருத்தின் மூலம் உருவான அரசு மீண்டும் 1946-ம் ஆண்டுதான் பதவியேற்றது.

ஹரிஜன ஆலயப் பிரவேசம் நிகழ்ந்தால்தான் ஆலயங்களுக்குள் வழிபாடு செய்யச் செல்வது என்பதில் காந்தியடிகள் உறுதியாக இருந்தார். தாமும் மதுரைக்கு வந்து மீனாட்சி அம்மனை வழிபட எண்ணிணார். எனினும் இரண்டாம் உலகப் போர், "வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம்' போன்றவைகளால் அந்த எண்ணம் தள்ளிப்போயிற்று. 1946-ஆம் ஆண்டு சென்னையில் தக்கர் பாபா வித்யாலயா புதிய வளாகத்திற்கு அடிக்கல் நாட்ட வந்தபோது, இதற்காகவே மதுரைக்குச் சென்று மீனாட்சி அம்மன் ஆலயத்தில் வழிபாடு செய்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஜூலை 8-ஆம் நாள் இத்தகைய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்ச்சியின் முக்கியமான நாளாகும். இந்நாளில் அமரர் வைத்தியநாத அய்யருக்கும் அவருக்கு உறுதுணையாக விளங்கி இப்பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்ட அனைவருக்கும் சிரம் தாழ்த்தி கரம் குவித்து அஞ்சலி செய்வோம்!

(கட்டுரையாளர்: கௌரவ செயலர், தக்கர் பாபா வித்யாலயா, சென்னை.)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில்- 68 ஆண்டுகளுக்கு முன் தீண்டாமையை அகற்றிய அரிஜன ஆலயப் பிரவேசம்

மதுரை, ஜூலை 8: ஆங்கிலேய ஆட்சியிலிருந்து விடுதலைக்குப் போராடும் நேரத்தில் நமது நாட்டில் இருந்த சமூக அவலமான தீண்டாமையை எதிர்த்துப் போரிடும் உன்னதப் பணியில் முத்தாய்ப்பாக நடத்தப்பட்டதுதான் அரிஜன ஆலயப் பிரவேசம்.

காந்தியடிகளின் அறிவுரையை ஏற்று செயல்படுத்துவதில் மதுரையில் அவரின் மறுபதிப்பாகத் திகழ்ந்தவர் வைத்தியநாத ஐயர். இளம் வயது முதல் சாதிப் பாகுபாடுகளை வெறுத்தவர்.

கோயில்களில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் நுழையக் கூடாது என்ற சமூகக் கொடுமையைப் போக்க அவரது தலைமையில் 8.7.1939-ம் தேதி காலையில் மதுரை அருள்மிகு மீனாட்சி அம்மன் திருக்கோயிலில் அரிஜன ஆலயப் பிரவேசம் நடக்கும் என அவர் அறிவித்தார்.

இதற்கு ஒருசாரார் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். இருப்பினும் எதிர்ப்பாளர்களின் கிளர்ச்சியை முறியடிப்போம், ஆலயப் பிரவேசத்தை வரவேற்கிறோம் என பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் அறிக்கை வெளியிட்டார். இது எதிர்ப்பாளர்களிடம் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.

இதையடுத்து திட்டமிட்டபடி பூஜை பொருள்களுடன் அரிஜன சேவா சங்கத் தலைவர் ஏ.வைத்தியநாத ஐயர் தலைமையில் சிலர் மீனாட்சி அம்மன் கோயிலுக்குச் சென்றனர். அங்கு கோயிலின் அறங்காவலர்களில் ஒருவரான ஆர்.எஸ்.நாயுடு அவர்களை கோயிலுக்குள் அழைத்துச் சென்றார்.

முதலில் பிள்ளையாரை வழிபட்டுவிட்டு, பின்னர் மீனாட்சி அம்மன் சன்னதி சென்று வழிபட்டனர். இதையடுத்து கோயிலிலிருந்து வெளியே வந்து அரிஜன ஆலயப் பிரவேசம் நடந்தது என அறிவித்தனர்.

இந்த நிலையில், சட்டத்தை மீறி ஆலயப் பிரவேசம் செய்ததாக சிலர் வழக்குத் தொடர்ந்தனர். ஆனால், அப்போது முதல்வராக இருந்த ராஜாஜி, ஆளுநர் மூலம் ஓர் அவசரச் சட்டத்தை முன்தேதியிட்டு பிறப்பிக்கச் செய்து ஆலயப் பிரவேசத்தை சட்டப்படி செல்லத்தக்கதாக்கினார். இதனால் ஆலயப் பிரவேசம் தொடர்பான வழக்கு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது.

இதையடுத்து தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் ஆலயப் பிரவேசம் நடைபெற்றது. ஆலயப் பிரவேசம் நடந்து ஞாயிற்றுக்கிழமையோடு (ஜூலை 8) 68 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டாலும், வரலாறும் மறக்கவில்லை. மக்களும் மறக்கவில்லை.

நாகபுரி, ஜன. 25: இந்தியாவில் முதன்முதலாக தலித்துகள் உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கப்பட்ட கோயில் கட்டப்பட்டு 100 ஆண்டுகள் ஆகின்றன.

மகாராஷ்டிர மாநிலம் நாகபுரியில் இருந்து 80 கி.மீ தொலைவில் வார்தாவுக்கு அருகே உள்ளது லட்சுமி நாராயணன் கோயில். 1907 ஜனவரி 23 அன்று இக்கோயிலின் முதல் கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. 1928ல் சுமார் 2000 தலித் சமூக மக்கள் இக்கோயிலுக்குள் சென்று வழிபாடு செய்தனர். இந்தியாவில் தலித்துகளுக்கு எதிரான தீண்டாமைக் கொடுமை அதிகமாக நடந்த அந்தக் காலகட்டத்தில் இந் நிகழ்வு ஒரு புரட்சியாகவே கருதப்பட்டது.

மிகப் பெரும் தொழிலதிபரும், சமூக சீர்திருத்தவாதியுமான பஜ்ராஜ் பஜாஜ் இக்கோயிலைக் கட்டினார். இவரது வளர்ப்பு மகனான ஜம்னாலால் பஜாஜ் காந்தியக் கொள்கைகளால் கவரப்பட்டவர். இவரும் மிகச் சிறந்த சமூக சீர்திருத்தவாதியாவார். இவரது முயற்சியாலேயே தலித்துகள் கோயிலுக்குள் செல்ல முடிந்தது.

ஜம்னாலாலின் சமூக சேவைகளை தனது "யங் இந்தியா' பத்திரிகையில் வெகுவாகப் பாராட்டியிருக்கிறார் காந்திஜி. சுதந்திரப் போராட்டக் காலகட்டத்தில் வார்தா பகுதிக்கு வந்த காந்திஜி இக் கோயிலில் வழிபாடு நடத்தினார்.

ஜம்னாலாலின் பேரன்கள்தான் தற்போது பஜாஜ் நிறுவனத்தின் நிர்வாக இயக்குனர்களாக இருக்கும் ராகுல் பஜாஜ் மற்றும் சேகர் பஜாஜ் ஆகியோர் ஆவர்.

இரா.சிசுபாலன்

"எனக்குத் தாயகம் உண்டு என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். ஆனால், நான் மீண்டும் கூற விரும்புகிறேன், எனக்கு அது இல்லை... நாய்கள், பூனைகளைவிட நாங்கள் மோசமாக நடத்தப்பட்டால், குடிதண்ணீர் பெறவும் உரிமை இல்லை என்றால் சுயமரியாதையுள்ள எந்த தீண்டப்படாதவன் இந்த நாட்டைத் தன் நாடாகக் கருதுவான்? இந்த நாடு எங்களுக்கு அளித்த உதவி, இன்னல்களையும் அநீதிகளையும் மலைபோல் எங்கள் மீது சுமத்தியதே ஆகும். யுகயுகமாகக் காலால் மிதித்து நசுக்கப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட என் மக்களுக்கு மனித உரிமைகளுக்காக நான் செய்யும் முயற்சிகளின் காரணமாக இந்த நாட்டுக்கு எவ்விதத் தீங்கும் நேர்ந்துவிடாது.'

1931-ம் ஆண்டு மகாத்மா காந்தியைச் சந்தித்தபொழுது டாக்டர் அம்பேத்கர் முன் வைத்த கருத்துகள் இவை.

பாபாசாகேப் டாக்டர் அம்பேத்கர் மகாராஷ்டிர மாநிலம் ரத்னகிரி மாவட்டத்தில் அம்பாவாதே என்னும் கிராமத்தில் 1891 ஏப்ரல் 14 அன்று ராம்ஜி - பீமாபாய் ஆகியோரின் 14-வது குழந்தையாகப் பிறந்தார். மகர் என்னும் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தில் பிறந்த அவர், இளம் வயதில் பல்வேறு துன்ப, துயரங்களை அனுபவித்தார். டாக்டர் அம்பேத்கர் தனது இளம் வயதில் ஒரு முறை மாட்டு வண்டியில் சகோதரருடன் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபொழுது, இவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை வண்டிக்காரன் அறிந்ததும் உடனே மாட்டை அவிழ்த்து விட்டு அச்சிறுவர்களை குப்பையைக் கொட்டுவது போலக் கொட்டிய கொடுமை நிகழ்ந்தது.

டாக்டர் அம்பேத்கர் மிகச் சிறந்த கல்வியாளர். பரோடா மன்னரின் உதவியுடன் கொலம்பியா பல்கலைக் கழகத்தில் உயர்கல்வி பயின்றார். அங்கு அவர் 1915-ல் "பண்டைய இந்தியாவின் வர்த்தகம்' என்ற ஆய்வுக்கு முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். பின்னர், "இந்திய லாபப்பங்கு ஒரு வரலாற்றுப் பகுப்பாய்வு' என்ற ஆய்வுக்கு கொலம்பியா பல்கலைக் கழகம் அவருக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்கியது. "பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் அரசு நிதியைப் பரவலாக்குதல்' என்ற ஆய்வுரைக்கு 1921-ல் முது அறிவியல் பட்டம் பெற்றார். "ரூபாயின் பிரச்சினை' என்ற ஆய்வுரைக்கு 1923-ல் டிஎஸ்சி பட்டம் பெற்றார்.

1930-ம் ஆண்டு நாக்பூரில் நடைபெற்ற தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் மாநாட்டுக்கு தலைமையேற்ற டாக்டர் அம்பேத்கர் கல்வியின் முக்கியத்துவம் குறித்து குறிப்பிடுகையில், "அரசியல் அதிகாரம், நமது எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் தீர்த்து விடாது. நமது பிரச்சினை சமூக உயர்வில் அடங்கியுள்ளது. நமது கெட்ட பழக்க வழக்கங்களைக் கைவிட வேண்டும். நாம் கல்வி கற்க வேண்டும். எழுதப் படிக்கக் கற்றால் மட்டும் போதாது. பலர் உயர் கல்வி கற்றால்தான் சமுதாயம் முழுவதையும் மேலே இட்டுச் செல்ல முடியும். பிறரும் கௌரவிப்பார்கள்' என்றார்.

பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தில் டாக்டர் அம்பேத்கர் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அதே சமயம், சமுதாய அமைப்பிலும் பொருளாதாரத்திலும் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் கையில் அதிகாரம் கிடைக்க வேண்டும் என்று போராடினார். 1930-ல் லண்டனில் நடைபெற்ற வட்ட மேசை மாநாட்டில் கலந்து கொள்வதற்காகப் புறப்படுகையில், "என் மக்களுக்கு என்ன நியாயமாகக் கிடைக்க வேண்டுமோ, அதற்காகப் போராடுவேன். அதே சமயத்தில் சுயராஜ்யக் கோரிக்கையை முழு மனதுடன் ஆதரிப்பேன்' என்று கூறிச் சென்றார்.

இரண்டாவது வட்டமேசை மாநாட்டில் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் குறித்த பிரச்சினை முக்கியமாக விவாதிக்கப்பட்டது. தாழ்த்தப்பட்டோருக்குத் தனி வாக்குரிமையும், விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவமும் வழங்கப்பட வேண்டுமென டாக்டர் அம்பேத்கர் வலியுறுத்தினார். இதன் விளைவாக ஒரு தொகுதியில் பொது வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு வாக்கும், அதே தொகுதியில் தாழ்த்தப்பட்ட சமூக வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு வாக்கும் அளிக்கும் "இரட்டை வாக்குரிமை' தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. காந்திஜி இதனை எதிர்த்தார். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு தனித் தொகுதிகள் ஒதுக்கப்பட வேண்டுமென வலியுறுத்தி காந்திஜி உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார். இதன் விளைவாக 24-9-1931-ல் காந்திஜிக்கும், டாக்டர் அம்பேத்கருக்கும் இடையே "புனா ஒப்பந்தம்' ஏற்பட்டது. இதன்படி தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு தனி வாக்குரிமை என்பதற்குப் பதிலாக பொது வாக்கெடுப்பில் தனித்தொகுதி ஒதுக்கீடுகள் ஒத்துக் கொள்ளப்பட்டன.

வர்ணாசிரம தருமத்திலிருந்து தோன்றிய சாதிய அமைப்பையும், தீண்டாமைக் கொடுமைகளையும் எதிர்த்து டாக்டர் அம்பேத்கர் தீவிரமாகப் போராடினார். இறுதியில் 1956-ல் தமது ஆதரவாளர்களுடன் புத்த மதத்தில் இணைந்தார். இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர் நாட்டின் முதலாவது சட்ட அமைச்சராகவும், இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் தலைமைச் சிற்பி ஆகவும் செயல்பட்டார். 1951-ம் ஆண்டு "இந்து சட்டத் தொகுப்பு மசோதா' அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபொழுது அதனை எதிர்த்து தனது சட்ட அமைச்சர் பதவியைத் துறந்தார். சமூக நீதிப் போராளி டாக்டர் அம்பேத்கர் 1956 டிசம்பர் 6-ல் காலமானார்.

தேச விடுதலைப் போராட்டத்திலும், விடுதலைக்குப் பின்னரும் சாதியக் கொடுமைகள் ஜனநாயகத்துக்கு மிகப் பெரும் சவாலாய் விளங்கி வருகின்றன. தேசிய இயக்கமும், திராவிட இயக்கமும், சமூக நீதி இயக்கங்களும், பொதுவுடமை இயக்கமும் ஒன்றுபட்டு நின்று, அரசியல் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு இப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

காலம் காலமாக சமூக ரீதியாகப் பின் தங்கியுள்ள மக்களைக் கைதூக்கி விடக் கொண்டு வரப்பட்ட இட ஒதுக்கீடு, அடித்தட்டு மக்கள் கல்வியிலும், வேலை வாய்ப்பிலும் ஓரளவுக்கு முன்னேற வாய்ப்பளித்துள்ளது. அதே சமயம் கல்லாமை இருளில் மூழ்கியுள்ள தலித் மக்கள், குறிப்பாக தலித் பெண்கள் இதனால் போதிய பலன் அடையவில்லை. இந்நிலையில் இடஒதுக்கீட்டின் அடிப்படைக்கு வேட்டு வைக்கும் நிலையில் அவ்வப்பொழுது வெளியிடப்பட்டு வரும் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளால் இதன் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக உள்ளது. உலகமயமாக்கல் பின்னணியில் இட ஒதுக்கீடு மூலம் வேலை வாய்ப்பளிக்கும் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் தனியார் மயமாக்கப்பட்டு வருவதால், வேலை வாய்ப்பு பறிபோகும் ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. உலகமயமாக்கல் எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் சமூக நீதிக்காக போராடும் சக்திகளும் ஒருங்கிணைய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது.

டாக்டர் அம்பேத்கர் வகுத்தளித்த அரசியல் சாசனம் தலித் மக்களுக்கு பல்வேறு உரிமைகளை வழங்கியுள்ளது. ஆனாலும், சட்ட உரிமைகள் மீறலும், மனித உரிமை மீறலும், தலித் மக்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகளும் தொடர் கதைகளாக உள்ளன. இதனை எதிர்த்து அனைத்து ஜனநாயக சக்திகளும் ஒன்றுபட்டுக் குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

தலித் மக்களுக்கு கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, சுகாதாரம், குடியிருப்புகள் என ஒருங்கிணைந்த வகையில் சமூகப் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கான திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டு அவை முழுமையாக அமலாக்கப்பட வேண்டும். இப்பகுதி மக்களுக்கென ஒதுக்கப்படும் நிதி முழுமையாக செலவழிக்கப் பட வேண்டும். இவர்களின் நில உரிமை காக்கப்பட வேண்டும். சமூக சமத்துவம் மலர பண்பாட்டுப் புரட்சியை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். இதுவே டாக்டர் அம்பேத்கருக்கு நாம் செலுத்தும் உண்மையான அஞ்சலியாக இருக்கும்.

(இன்று அம்பேத்கரின் 50-வது நினைவு நாள்).