टैग्स » विचार

दिवाळी, तंत्रज्ञान आणि आपण

दिवाळी, तंत्रज्ञान आणि आपण

नमस्कार..

हो हो..

मी पण दिवाळीच्या शुभेच्छा देण्यासाठीच हा मेसेज केलाय..

मला माहित आहे कि माझ्यासारख्या अनेकांचे

चारोळी, निबंधाप्रमाणे भरभरून मेसेज आलेले ही असतील..

Kuntak_suresh_gaidhani

" हाम्रो संस्कार,अाजको वास्तविकता"

” हाम्रो संस्कार,अाजको वास्तविकता”

लु हेर्नोस!त बा,हेर्दा हेर्दै पारी गाउँको केटाले यति उदिम गर्यो, यसो गर्यो,त्यसो गर्यो तराईमा यति रोपनी छ रे!फलानो कम्पनीको मालिक भयो रे! बिग्रेर हिडेको केटो यसरी सुध्रियो सबै जना चर्चापरिचर्चा गर्छन। अपसोच काम गरेर देखाईदियो।हेर्नु बा,हाम्रो छोराको ताल यस्तो छ। पराईको बा,अामा पनि चलाख भए बेलैमा बाटो बदले अहिले मोजमस्ती गरि रा’ छन।
हाम्रो छोराले कहिले त्यसरी कमाउँला?बुद्दी हुनेले,गरि खानेले त्यसरी प्रगती गरेर देखाईदिन्छन।हाम्रोले त नाक नै काट्यो नी!
तर नाक नै काट्ने कुनै पनि काम गरेकैँ हुदैन् मात्र देखावटी बेलेैमा पैसा कमाउन नसके पछि नाकै काटेको अारोप खेप्न बाध्य हुन्छ।

अामा बा को यस्तो गुनगुण अावाजले छोरो भित्र देखि जलिरहन्छ,मनस्पटलमा कुरा खेलिरहन्छ। छोराले अपराध गरेको छैन उ त पढ्दै छ जागिरको शिलसिलामा अफिस चाहर्दै हिड्छ सर्टिफिकेट झोला भरिएको छ पढाईमा अब्बल छ,उच्च शिक्षा हासिल गरिसक्यो,तैपनि उसलाई अपराधी झै सबैले छड्के नजर लगाउँछन। जागिर खान नसक्नुको कारण ऊ अपराधी झै लुकिलुकि हिड्नु परेको छ। साच्चिकै खुम्चिएको छ उनका मस्तिष्कमा राम्रो जागिर पैसा नै पैसा यति बाहेक अरु छदै छैन्।

यति राम्रो पढ्ने छोरालाई अामा,बाबुले शाहस जोस जागर प्रेरणा दिनुको साटो छोरो विग्रियो हामीलाई डुवायो भन्दै हिड्छन् हो साच्चिकै उसलाई यति धेरै कमाउँन मन छ जसको कारण उसको अामा बाबु खुँसी हुन सकुन्।

छोरो तनावमा पर्छ।कमाउन नसकेको होला त्यो छुट्टै पाटो हो। तर तुरुन्तै कमाउन सकेन भन्दैमा हिजोको फटाँह जड्याँह चोर सँग यति भलादमी बुद्दिजीवी छोरालाई सँगै राखेर दाज्नु कति पनि न्यायचित नहोला।तर उसको अभिभावकले त्यो कुरा मुल्याङ्कन गर्दैनन् मात्र अरुको राम्रो देख्छन,अाफ्नो बिग्रेको खतम काम नै नलाग्ने ईत्यादी, खाली गनगन मात्र गर्छन।यसकारण पनि उसको घरब्यबहार त्यति राम्रो छैन। छोरो जागिरको लागि अभ्यास गर्दै छ अाश छ पक्कै उसले जागिर खाएरै छाड्ने अठोट छ ।

हर्के र बिर्खे एउटै ब्याचका स्कुल देखिका साथी हुन विर्खे सानै देखि पढ्नमा साह्रै सिपालु उसले कहिल्यै दितिय श्रेणि ल्याएन उ स्कुलमा सबै भन्दा उतकृष्ट विद्यार्थीको एक नम्बर मा नै अाफ्नो स्थान सदा दर्ज गराउन सफल भईरहन्थ्यो। अार्थिक मामिलामा पहिले देखिनै कमजोर थियो ।

हर्के चाही कहिले विषय नलागी कक्षा उक्लिन सकेन् । उसको पढाई अत्यन्तै कमजोर थियो।संगत पनि नराम्रो साथीको मात्र गर्थ्यो पढ्नमा उसले कहिल्यै प्रयास गरेन, उसको काम भनेको कक्षामा हल्ला गर्ने चुरोट तान्ने क्लास छाडेर भाग्ने, लडाँई झगडा गर्ने अनि लठ्ठ पर्दै हिड्ने मान्छे धम्काउने यस्तै क्रियाकलापमा सक्रिय भयो।

हरेक दिन चोैकि पुन्ने हर्के परिचित भईसकेको थियो अब उसलाई हतपत साना तिना अपराधमा पक्रिन छाडिसकेको थियो उसले पढ्न छाड्यो,अनि त्यस्तै सँगत मा संलग्न भयो।ऊ देैनिक कमाएर ल्याउन थाल्यो, अामा बाबु खुँसी हुन थाले तर छोराले कसरी कमाएर ल्याएको छ त्यसको श्रोत कहिल्यै खोज्न चाहेनन्।

बिर्खे चाहि निरन्तर पढ्दै गयो अालान्तरमा बिर्खेले भने जस्तो जागिर पाएन ।भने जस्तो अाम्दानी गर्न सकेन भएको सम्पति पढाईमा सक्यो।हिजो सबैको नजरमा सच्चा, ईमान्दार, लगनशिल पढाईमा अब्बल भनेर चर्चा गर्ने त्यो घर परिवार र समाजले बिर्खे लाई अाम्दानी गर्न नसकेपछि संकुचित सोचले सोच्न थाले,अब यसको जिवन बर्वाद भयो पढेको ऋण पनि नतिर्ने भयो हरपल हरक्षण पाईला पाईलामा कुरा काट्न थाले। तर पनि ऊ मोैन रह्यो विवश थियो बाध्यता थियो उसले समाजको ऐना छर्लङ्ग देखि सकेको थियो मान्छे के का लागि पछि लाग्छन् यो सबै सजिलै अनुमान लगाउथ्यो। हो जसरी हर्केको अामा बाबु खुँसी थिए त्यस्तै देखाँसिकी नक्कल गर्न चाहन्थे तर बिर्खेको कमाई नहुने भएपछी यो सम्भब थिएन।

हर्केले जब बाटो मोड्यो, दुनिया ठग्यो धेरैको जिवनमाथी खेलवाड गर्यो वेलाबखत बदनाम भयो ।अाज उसले प्रशस्त अाम्दानी गरेकै कारण उ हाम्रो शहरको प्रतिष्ठित ब्यक्ति गनिन्छ् उसलाई गरिने ब्यबहार र बिर्खेलाई गरिने ब्यबहार तुलना गरेर हेर्दा पनि चकित बनाउँछ।
अनि उसलाई यो समाज प्रति ऋष हैन दयाँ पलाएर अाउँछ तर पनि त्यो सदभाव देखाउन सक्दैन, कठै यो समाजको दृष्टी किन अाम्दानीमा मात्र परेको होला अाम्दानी पछाडीको पर्दा किन हेर्न नसकेको होला यस्ता कुराले ऊ अाफुलाई अझ कडा बनाउँन प्रयास गर्थ्यो।

अनि बिर्खेका अामा,बाबु भन्थे मान्छे बन्न सिक बाबु तेरो पढाईले माखोँ मार्दैन् हाम्रो पेट भरिदैन तलाई तेसै यसरी पढाएको छैन् । कमाउन सिक् ।त पढ्दा खेरीको ऋणले टुपि डुविसक्यो कहिले कमाउँछस !र ऋण चुक्ता गर्छस! हो परिवारले कसरी कमाएको सँग सरोकार राख्दैनन् मात्र उ जस्तो बन्न सिक भनेर सुझाब दिन्छन।

वास्तवमा बिर्खे निर्दोष छ तर उ बहस गरेर अाफ्नो अमुल्य समय खर्च गर्न पनि चाहदैन् उसलाई दिक्क बनाउछन् घर परिवार समाजले, ऊ हर्केको विषयमा पुर्ण रुपमा जानकार छ तर चाहदैन दुनियाँ ठग्न, लुट्न,सोझा साझाको घाटी थिच्न र हत्या गर्न ।ऊ अाफ्नो योग्यता क्षमता र विवेकमा कति पनि डगमगाउदैन् र सफलता पाउने दृढ विश्वासको साथ अगाडी बढ्छ।

समाजले उसलाई कहिल्यै नथाक्ने ज्याद्रो मान्छे भन्न थालिसके,तर पनि ह्रार मान्दैन कोसिस गरिरहन्छ। उसको विश्वास जोस जागर अझै बढ्दै जान्छ एक दिन उसले चाहे अनुसार खोजे जस्तै जागिर पाउँछ फेरि उसले घर परिवार समाज बाट हाईहाई पाउँछ चर्चाले शिखर चुम्छ।

अनि त्यहि घर त्यहि समाज फेरि हर्केको विषयमा कुरा काट्छन अनि एक दिन हर्के अनैतिक क्रियाकलाप कालोधन्दाको अभियोगमा हतकडी लगाउँछ त्यसपछि बिर्खे त्यो समाजको सुपर हिरोको रुपमा परिचित हुन्छ उसको बाल्यकाल देखिको लगनशिलता मेहनतले ऊ सफल ब्यक्ति बन्छ ।अनि समाजले हिजो कमजोर बनाएको ब्यक्ति एक्कासी पदमा पुग्दा फेरि उसकै बारेमा चर्चा गर्छन् अनि हर्के अपराधी,फटाह चोर,हो भनेर जान्दा पनि पावर पैसा र पहुच हुदाँसम्म कसैले सास काढ्दैन् उसका बारेमा प्रशंसा बाहेक केहि चल्दैन् तर जब ऊ अभियोगमा समातिन्छ,उस्तै पहिले जस्तो कुरा काट्न सुरु हुन्छ। यो हाम्रो संस्कार नै भईसकेको छ ।अलि कति कमजोर भयो कि जरा देखि नै उखाल्न तिर लाग्छन कमजोर भएपछि त्यसको उपचार हैन परास्त गर्न तिर लाग्छन,हाम्रो समाजको संरचना संस्कार र वास्तविकता यस्तै छ ।

विचार

"लोकतन्त्रमा मिसिएको लुटको रङ्ग "

“लोकतन्त्रमा मिसिएको लुटको रङ्ग ”

हरि थापा

“नागरिक र राज्यको फरक अाखाँ”
युगोैँ वितिसक्यो,अन्याय,अत्याचार,विभेद दमन अन्त्य गर्नको लागि भन्दै नागरिक स्वतन्त्र माग गर्दै युद्दमा ह्वोमिएका शक्तिहरु अाज टच बालेर खोज्नु पर्ने अबस्थामा पुगेको छ भने केहि शक्ति राज्यसत्ताको डोरीमा झुण्डिरहेको छ। खास कुन पाटीको के माग थियो त्यो दोश्रो कुरा हो तर एउटा नारा चाहिँ हरेक पाटीको साझा थियो त्यहिँ नारा हो नागरिक स्वतन्त्रता कामय गर्ने। के अाज त्यो नागरिक स्वतन्त्रता कायम भयो त? हाईप्रोफाईल ब्यक्तिको सुरक्षा नहुने देशमा नागरिक सुरक्षा,स्वतन्त्रताको प्रत्याभुती गन्ध पाईएला त?

केहि साझा मागलाई समन्वय गर्दै अाजको यो दिन सम्म त अाईपुगे हरचिज प्राप्त गरे सत्ता, शक्ति देखि भत्ता,भक्ति र मोज,मस्ति हरचिज जुन कुराको लागि योजनावद्द लडेका थिए सबै प्राप्त गरे। तर जब सत्ता हत्याए त्यस दिन देखि अहिले सम्मको परिस्थितिलाई नियाल्ने हो भने राज्य यति कमजोर बनाए यति खोक्रो बनाए,यति दोहन भयो सँगै यात्रा गरेका केहि मान्छे सर्वशक्तिमान भए केहि पतन नै भए नितिनियम उस्तै फितलो बनाए त्यसैको यथेस्ट परिणाम हो अाजको हरेक दुर्घटना।।

लोकतन्त्र प्राप्ति पछिको दिनचर्या हेर्ने हो भने देश लुट्नेलाई यति सजिलो पारिदिएको छ न कुनै कठोर सजाय राखिएको छ हरेक अपराधीलाई उम्काउने, लुटेराहरुलाई छुट दिने बलत्कारीलाई प्रोप्तसान दिने खालका काम भएको छ अझ भ्रष्टचारीलाई र ज्यानमारालाई त फुलमालाले स्वागत गर्ने अयोग्य घोषित भएकालाई जनप्रतिनिधी टिकट दिने नियति बने पछि अब को कसलाई भयो कुन नागरिकलाई भएको छ स्वतन्त्रताको महशुस र सुरक्षाको प्रत्याभुती!
हो अहिले पेचिलो प्रश्न बनेको छ बाहना,बाजीमा खिस्सिठ्ट्टामा देश घिस्रिरहेको छ र पनि यसको जवाफदेहि कोहिँ हुन चाहदैन् यति गैरजिम्मेवार नेतृत्वको हालीमुहाली भई नै रहेको छ। सबैभन्दा मुख्य गैरजिम्मेवार काम गर्ने फाईदा लुट्ने त्यसपछि बाहनामा डुबुल्कि खेलाउँदै बच्ने र बचाउने काममा सबै पाटीको शिर्षस्थ ब्यक्तिको कसरत उत्तिकै जोड छ ।

दिनदाहडै हत्या हिंसा बलत्कार हुँदा कानमा तेल हालेर बस्ने सरकार सँग नागरिकले के अपेक्षा गर्ने?यति लाजमर्दो, विकराल परिस्थिती अाउँला भनेर नागरिकले कहिल्यै कल्पना समेत गरेका थिएनन् अनि के को लोकतन्त्र लुट तन्त्र भन्दा किन नहुने?यहि हो लोकतन्त्र,कर्मचारी, नेता,तस्कर गुण्डा अनेकोैँ रङ्ग बर्ग र पाटीका सबै मिलिजुली सेटिङ मिलाएर मज्जाले पेट फुट्ने गरि जनताको रगत पसिना चुस्नेहरुको तन्त्रलाई लुट तन्त्र नभनेर के भन्ने?केहि सच्चा,कर्मनिष्ठा छैनन् भन्न मिल्दैन तर तिनिहरुलाई पनि जबरजस्त लादेका छन लोकतन्त्रमाथी हमला भएको छ कर्मनिष्ठालाई कमजोर बनाउँने कोसिस भएको छ त्यसैले भन्न सकिन्छ केहि घटिया ब्यक्तिगत स्वार्थको लोभ लालचले लोकतन्त्रको सेतो रङ्गमा जबरजस्त कालो रङ्ग मिसाउने काम भएको छ।

यहिँ त भएको छ यहाँ सक्नेले जति खान सक्छ खान दिने,डकार्न दिने अनि कहिँ कतै कुरा लिक भए सेकेण्डमा मिलाउने रातरात बैठक बसेर अाफुअनुकुल हुने गरि डिसमिस गर्ने।यहाँ यस्ता चरम लापरबाहिँ हुन्छ। जुन नागरिकको अाखाँले स्पष्ट देख्न सक्छ तर राज्यको अाखाँले कहिल्यै कदापी देख्दैन् ।

मान्छेलाई छात्तिमा गोली ठोकिन्छ अनि शहिद घोषणा गरिन्छ अब जो जस्तो जसरी मर्छन र मार्छन ति सबै शहिद हुन भन्न अनकन्याउन पर्दैन, यहाँ ठुलाबडाको घरमा काल गतिले मर्दा पनि शहिद घोषणा हुने दिनको सुरु हुन लागिसकेको छ। तर असली शहिद को हुन कस्ता ब्यक्तिलाई कस्तो दुर्घटना हुदा शहिद घोषणा गर्ने त्यो पनि महामाहिम शिर्षस्थानमा विराजमान हुनुभएका ब्यबस्थापकिय राजनिति मा पहुच राख्नुहुने मान्यज्यूहरुले सोच्ने दिन अाएको छ।

बल्ल बुझ्न खोज्दै छु।सिधा छात्तिमा ताकेर गोली हान्ने,ईमान्दार कर्मचारीलाई दण्ड दिने अपराधीलाई पुरस्कृत गर्ने घुसियाहरुलाई सर्मथन गर्ने गुण्डाहरुलाई सुरक्षा दिने र ब्यबसायी उद्योगपति लाई सिकार बनाउने यहिँ रहेछ लोकतन्त्रको परिभाषा।

राजतन्त्रकै ईतिहास पल्टाउने हो भने पनि राज्य विरुद्द राष्ट्रियतामा अाच अाउने कुनै पनि किसिमका क्रियाकलाप भए जेल कोचिने चलन थियो तर अहिले हर कुरा परिवर्तन भयो अहिले राज्यविरुद्द को कुरा छाडोैँ देश टुक्र्याउने चुनोैति दिने ब्यक्तिलाई राज्य टुलुटुलु रमित हेरिरहन्छ।प्रतिकार गर्ने शाहस राख्दैन त्यसैले प्रस्ट भन्न सकिन्छ राज्य संञ्चालन गर्ने संचालकहरु पनि यस्ता कुरा बाट अच्छुत छैनन् त्यसैले त कारवाहि गर्ने शाहस राख्दैनन्।

हुन त यहाँ यस्तै यस्तै युगपुरुषहरु छन जसले दश,बाह्र, पन्ध्र बर्ष जेल जिवन विताएको रेकर्ड छन यिनै महापुरुषहरुले त्यहि गुण फिर्ता गरेर अबका पुस्तालाई जे गर्दा पनि छुट दिने नियम बनाएको होला भनेर अनुमान गर्दा खासै फरक नपर्ला!हैन भने त हरेक अपराधमा मुछिएका अपराधीहरु अाज जेलमा सडेका हुन्थे,हत्यारा बलत्कारीहरु कोचिएर चिसो हाँवा खाईरहेका हुन्थे, यस्तो कदापी छैन यहाँ धरोैटीमा अर्थात पहुच र पैसाको सेटिङमा छुट्ने सिस्टम बनिसकेको छ।

सायदै कम होलान यो विद्यमान समस्या बाट गुज्रिन नपुगेका ब्यक्तिहरु, कुनै एउटा काम गर्न कर्मचारीलाई(रुप्पे) दाम टेवलमुनी बाट हात पार्दिनु पर्ने हुन्छ नत्र लाईनमा कुर्दै कयोैँ दिन कयोैँ घण्टा टिक्नुपर्ने हुन्छ ।

सँगैको साथीको काम भएर घर पुगि घरका काम गरिसक्दा पनि अाफु घण्टोैँ कुरिरहनु पर्ने यस्तो प्रवृतिको विकास भएको ‘तन्त्र’ नै लोकतन्त्र रहेछ। जहाँ टेक्नोलोजीको प्रयोग हुदा एक सेकेण्डमा हुने काम एक सय मिनेट लगाई दिन्छन ।त्यतिले मात्रले हुन्न कर्मचारीको मुस्कान देखिन्न मुस्कान पनि हेर्न छिटो छरितोसँग काम फत्य गर्न अलिअलि नास्ता खर्च अाखाँ चिम्मा पारेर टेवलमुनी हात घुसार्नु पर्ने हुन्छ।

यस्तो छ पर्दा पछाडीको खास वास्तविकता
अनि ठुला ठुला अक्षरमा भित्ता भित्तामा रङ्गाएका हुन्छन सेवाग्राहीलाई मुस्कान सहितको सेवा प्रदान घुस लिने दिने काम गर्न शसक्त मनाही छ यदि कहिकतै यस्ता क्रियाकलाप भएको थाहाँ पाएमा लिनेदिने दुबैलाई फलानो दफाको फलानो नियम अन्तर्गत कडा सजाय हुनेछ यि नै हुन लोकतन्त्र बाट नागरिकले प्राप्त गरेका सुविधाहरु ।

खै कुन्नी कस्तो हुन्छ यो मुस्कान सहितको सेवा, नेपालको कुनचाहीँ अफिसमा यस्तो अचम्मको सेवा होला जहाँ सेवाग्राही र कर्मचारी दुबै ले मुस्कान सहितको सेवा लेनदेन होस! यस्तो कुरा पढिरहदा लेखिरहदा अाफैलाई चिमोट्नु पर्ने हुन्छ ।सपना कि विपनामा छु भनेर, कदापी यस्तो अाशा गर्न सकिने ठाउँ छैन।भोली होला नहोला दोश्रो कुरा तर अाज सम्म त्यसको अनुभुती गर्न पाएको छैन।।

मुस्कान सहितको सेवा पनि चाहिने थिएन यदि समयमा काम भईदिने हो भने सेवाग्राहीलाई जति सक्दो गाली गर्दा पनि पचाउने थिए तर यहाँ त मुस्कान दिने कुरा छाडोैँ कर्मचारीहरु फटाफट काम गरेर भिड कम गर्नुको साटो जुरुक्क उठेर हिड्छन अाफ्नो पावँर देखाउँछन। अनि यदि लामो बहस भएर कार्यलय प्रमुख सम्म गएर तपाईको कर्मचारीले हामीलाई दुर्रब्यबहार गरे भन्दा पनि कान नसुने झै गर्छन अति नै भए अब जानुस! म भन्दिम ला! भनेर रुखोँ जवाफ दिन्छन अर्को लोकतन्त्र उपलब्धी भनेको यहिँ हो।।

लोकतन्त्र भनेको के हो भन्यो भने पक्कै पनि सरल शैलिमा उत्तर दिनेछन् लोकतन्त्र भनेको विभिन्न तन्त्रको नाममा तन्त्रलाई जोडेर मज्जासँग सेटिङ्ग मिलाएर माथी देखि तल सम्म मिलाई मिलाई कमिसन खान पाउने अाफुअनुकुल नितिनियम बनाउने, नितिनियमलाई कहिल्यै पालना नगर्ने सत्ता र शक्तिको पहुचमा बसेर सोझासाझालाई डस्ने, अाफुअनुकुलको जस्तोसुकै राष्टघाती,अपराधी, बलत्कारी, तस्करी सबैलाई छुट दिने, कमजोर मान्छेलाई अझ कमजोर बनाउने बोल्न नसक्नेहरुलाई जिउँदो लास बनाउने,सोझासाझालाई पाईला पाईलामा नियम लगाउने,अाफन्तलाई जस्तोसुकै धन्दा गर्दा पनि कर तिर्नु नपर्ने अादि अादि अर्थात कपडा खुस्केर ह्वाङह्वाङती हुदा पनि कहिल्यै लाज नलाग्ने तन्त्रलाई लोक तन्त्र भनिन्छ भनेर परिभाषा दिदैनन् भन्न सकिदैन् ।

यति कुरा भनि सक्दा अचम्मै लागेर अाउँछ यतिविध्न विज्ञहरु अनुसन्धान कर्ताहरु जन्मिएको देश हो नेपाल,अनेकोैँ विषयमा विश्वकिर्तिमान तोडेका मान्छेहरुको जमात भएको देश हो नेपाल,विश्वभरी अाफ्नो चर्चापरिचर्चा बटुल्न सफल भएका छन यहि देशका मान्छे,अनि विभिन्न देशबाट उत्कृष्ठ भन्दै पुरस्कृत भएका छन यहि देशका मान्छे अनुसन्धानको क्षेत्र मा उच्च सम्मान पाएका छन यहि देशका मान्छेले। पटक पटक अत्यन्तै जोखिम अकल्पनिय काम गरेर किर्तिमान राख्ने मान्छेहरु भएको देशमा अाज यतिधेरै समस्याबाट ग्रस्त हुदा पनि किन खोजतलास हुदैन् होला यो अनोैठो मान्नुपर्ने विषय बनेको छ।

नेपाल प्रहरी,शसस्त्र प्रहरी,नेपाल अार्मी यति शसक्त रुपमा अाफ्नो पहिचान बनाउन सफल भएको छ विश्वले चिन्ने गोर्खेको देशमा यति धेरै घटनाहरु घटिरहदा किन पहिचान हुन नसकेको होला,किन अपराधी उम्कान सफल भएको होला! थाहाँ पाएर पनि किन उल्टै सुरक्षा दिएको होला!कठघरमा उभ्याउनुको साटो त्यस्ता अपराधीलाई कानुन बाट टाढा राख्दै किन प्रोप्साहन दिएको होला! यो अहिलेको गंम्भिर समस्या हो यसलाई राज्यको चस्माले किन देख्न नसकेको होला?वा बुचपच्चाएको होला!

अाजको दिनमा विश्वको कुना कन्दरा मा पुगेर रगत पसिना बगाएर एउटा सच्चा नेपाली बहादुरी नेपालीको पहिचान बनाएका हरेक नेपालीले महशुस गरिरहेका छन अाफ्नो देशको राजनितिक अस्थिरता को अन्त्य चाहिँरहेका छन तर उत्ता केन्द्रिय, ब्यबस्थापकिय राजनितिकको अबस्था हेर्ने हो भने यति निरासजनक छ यति लजास्पद छ अनि फेरि त्यहिँ बाध्यतालाई सम्झिदै स्थाई राजनितिको कामना गर्दै मरि मेटिरहेका हुन्छन।
यि सबै कुराको ज्ञान कसै न कसैलाई पक्कै थाहाँ छ षडयन्त्रपुर्ण घटना घटिनै रहेका छन तर पनि निगरानी हुदैन् ।

कुरा स्पष्ट छ गल्ति ब्यक्तिमा छदै छैन गल्ति त्यहि ब्यक्तिलाई लछारपछार पार्ने बाधेर राख्ने लोकतन्त्रको डोरी जसलाई स्वतन्त्र को उपहास दिएको छ हो गल्ति तिनैको हो जसले यो फितलो नितिलाई अझै खुकुलो बनाउने षडयन्त्र रचेका छन हो त्यसकारण यि विज्ञ अनुसन्धान कर्ताहरुको खुबिमा प्रश्न चिन्न उठेको छ।साच्चिकै नेपाल का अपराधीहरुको संरक्षण भएकै छैन त? यदि संरक्षण भएको छ भने किन संरक्षण भएको छ त्यसको स्वार्थ के छ र जरा कहाँ सम्म पुगेको छ कसैले यसको अनुसन्धान अगाडी बढाउदैन् यहाँ कुरा क्लियर छ अनुसन्धानलाई नियतिले चुनोैती दिएको छ।।

अनुसन्धानले प्रमाणित गरेको तथ्यलाई छायाँ पार्ने काम गरिन्छ जबरजस्त कठघरमा उभ्याउन खोजे अनुसन्धानकर्तालाई दवाब दिईन्छ उस्तै परे स्पष्टिकरण सोधिन्छ एउटा सच्चा कर्मठ ब्यक्तिलाई निरिह बनाईन्छ पहुच पावरको अाधारमा कानुन खरिद बिक्रि हुन्छ एक कलको भरमा अपराधी छुटाउने निर्देशन अाउँछ अनि ति शाहसी कर्मनिष्ठ कर्मचारी लाई बिचराको पात्र बनाईन्छ यसरी ईमान्दारीताको धज्जी उडाउने काम पनि यहिँ लोकतन्त्रमा भएको छ।त्यसैले स्पष्ट रुपमा भन्न सकिन्छ लोकतन्त्रमा लुटको रङ्ग मिसिएको छ।osnepal

विचार

चेहरा

चेहरा क्या है?

ईश्वर प्रदत उपहार….

हमारे उम्र अौर विचारों की छाया।

पर ये लफ्ज , ये बोली,

 सच्चाई का  आईना है

चंद पंक्तियाँ

अप्पन देश (कविता)

​अप्पन देश ( मैथिली कविता)

आहां आदिवासी, हम मधेसी ।
कबतक, बनल रहबै परदेशी ।।
पूर्बजसब करैत छलै गुलामी ।
धोती, कैह करै खस बदनामी ।

साहित्य

राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघ :-व्यक्ति निर्माण से सेवा कार्य तक

सेवागाथा डॉट ओआरजी : सेवा के अनुपम और अनुकरणीय प्रयासों का पता

 राष्ट्रीय  स्वयंसेवक संघ (आरएसएस) दुनिया का सबसे बड़ा सांस्कृतिक और सामाजिक संगठन है। वह समाज के उत्थान के लिए कार्यरत है। लगभग 92 वर्षों की यात्रा में संघ ने समाज में व्यापक स्थान बनाया है। आरएसएस के संबंध में अकसर उसके ही कार्यकर्ता कहते हैं कि संघ में आए बिना संघ को समझा नहीं जा सकता। वास्तविकता भी यही है। संघ विरोधियों और संकीर्ण राजनेताओं के कारण संघ की चर्चा राजनीतिक गलियारे में अधिक होती है, जबकि राजनीति से संघ का लेना-देना बहुत अधिक नहीं है। संघ तो समाज के बाकि क्षेत्रों में अधिक सक्रिय है। सेवा का क्षेत्र भी ऐसा ही है। भला कितने सामान्य नागरिक जानते होंगे कि पूरे देश में आरएसएस के स्वयंसेवक एक लाख 70 हजार से अधिक नियमित सेवा कार्य चलाते हैं। यह सब काम संघ बिना किसी प्रचार के करता है। ‘प्रसिद्धि परांगमुखता’ संघ का सिद्धाँत है। संघ के लिए सेवा उपकार या पुण्यकार्य की भावना से किया जाने वाला कार्य नहीं है, बल्कि यह तो स्वयंसेवकों के लिए ‘करणीय कार्य’ है। किंतु, समय की आवश्यकता है कि समाज में यह भरोसा पैदा किया जाए कि देश में बहुत से अच्छे लोग हैं, जो रचनात्मक, सकारात्मक और सृजनात्मक कार्यों में संलग्न हैं। देश का वातावरण ऐसा है कि अच्छाई का प्रचार करने की आवश्यकता आन पड़ी है, ताकि अच्छे कार्यों में और लोग जुटें।  18 और  शब्द

विचार

हिंदुत्व से ईसाई/इस्लामीकरण....

आज कल हमारी युवा पीढ़ी पाश्चात्य युवाओ की नकल करके उनकी शैली का अंधानुकरण बिना सोचे समझे कर लेते है…इसका एक अत्य आधुनिक उदाहरण मेरे समक्ष आया जब गुरुग्राम के रिहान विद्यालय के नन्हे से बच्चे प्रघुम्मन का मामला सामने आया था । जब सभी ट्विटर या सोशल मीडिया के किसी अन्य माध्यम से उसको श्रद्धांजलि दे रहे थे तो कुछ हिन्दू युवा/युवतियां RIP लिखकर श्रद्धांजलि भेंट चढ़ा रहे थे । 18 और  शब्द

विचार