टैग्स » Gujarati

અધૂરા સપનાં....

અમેરિકા આવી ને ખુબ ઓછી કવિતા લખી છે. જયારે college માં ભણતી ત્યારે બહુ મન થતું લખવાનું પણ પછી એમ થાય કે સારું લખાતું નથી તો શા માટે લખવું. હજુ પણ એવું જ થાય છે પણ લખવાનું ચાલુ રાખવું છે. લાગણીઓ ને શબ્દો નું સ્વરૂપ આપવું ખુબ અઘરું પણ ખુબ સંતોષ આપે એવું છે. આ કવિતા મેં અમેરિકા માં આવી ને લખેલી કવિતાઓ માંથી એક છે. કવિતા નહિ પણ ગદ્ય-પદ્ય.

Gujarati Poems

Date-24-09-2016

લોકો ભૂલી જાય છે કે તમે શું કર્યું. એવું ચોક્કસ યાદ રાખે છે કે આપે તેમને શું અહેસાસ કરાવ્યું.

હમસફર 

​જીવન નું સફર,

અને એક બસ એક મજેદાર સાથી.

પછી ભલે ને એ હોય મારા માટે સ્વાર્થી,

જીવન જીવું એની સંગ, કરી કરકસર .
જેને સંગ લાગે જીવન વિશાળ,

લાવે હૈયે ચોમાસા ની ભીનાશ,

શબ્દો એનાં મોતી, પીરોવે સ્વપ્ન,

મમતા ની એ મૂરત, કરે કદર પારાવાર.
રહસ્ય જેનું સ્મિત, કરે ગુસ્સો અપાર,

સાચવે પરિવાર ને, રાખી અખંડ,

સૌ નું ગૌરવ, રહે પ્રેમ પૂર્વક,

એ છે, એક સાચી હમસફર !

સૌને મનાવે, પણ મને નખરા બતાવે,

જેની વાતો હોય આ દુનિયા થી પરે,

જેને સંગ આ ધરા બસ મહેકી ઉઠે,

કહે એને “પ્રિત” માસુમ, જે હમસફર બને .

#ગુજરાતી #કવિતા #gujaratipoem

Random !

Gujarati Short story....

​તું નથી રહ્યો……

‘આ કાજલે late ઉઠાડયો તો મારે આજે morning walk માં મોડું થઇ ગયું, મારા બધા friends મારી રાહ જોતા હશે.’ દેવ આવું વિચારતા ellisbridge ની side પર ફટાફટ ચાલવા માંડ્યો. 8 और  शब्द

Purnima Bhatt 'Trusha''s poetry(પૂર્ણિમા ભટ્ટ 'તૃષા' ની રચનાઓ)

વાદળ ગરજે મેઘા બરસે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે,
નભ સૂરાહી આસવ છલકે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે,

વન કેરી વનરાઈ લહરે,
કુહુ કુહુ કાળી કોયલ ટહુકે
લીલી કુંજલ કૂંપળ મ્હેકે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે

કૈફી માદક સૌરભ મ્હેકે,
ફુલ ફુલ પર ભમરા ભટકે,
પર્ણે પર્ણે મોતી ટપકે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે.

આષાઢી મેઘાંબર ગરજે,
શ્રીજળ કાજે ચાતક તરસે,
નભપાલવ સતરંગી ફરકે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે..

હરણાં નાચે, સસલાં દૌડ઼ે,
પઁખી પણ મધુરવ કિલ્લોલે,
વન ઉપવન આનઁદે વિલસે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે..

ખળ ખળ કરતાં ઝરણાં ઉછળે,
સર સર સરિતા જળ હિલ્લોળે,
મોજે મોજે સાગર હલકે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે….

ગિરિવર, તરુવર, સરવર બહકે,
વન ઉપવનમાં પરિમલ મ્હેકે,
છમ છમ કરતી વર્ષા છલકે,
આહા કેવી મૌસમ છલકે..

આપણે મળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?
મંઝિલે વળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

પાનખરમાં વૃક્ષ વાસંતી પવન માંગ્યા કરે.,
સૌરભે કળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

શક્યતા દેખાય છે બૂઝાઇ જાવાની મને,
થોડુ ઝળહળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

શોધવા ક્યાંથી હવે સંકેત એ મંજુરીનાં,
પાંપણો ઢળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

મર્મ ખુલ્લો જો પડે, એવાં મિલનનો આપણો,
કારણો ટળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

શબ્દ થિજેલા યુગોનાં, સામસામે પીગળે,
મૌન ટળવળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

જયાં અધર કેરી “તૃષા” છીપે, અગન અંગે વધે,
અગ્નિને છળવા વિષે કૈં શક્યતા દેખાય છે ?

છંદ : ગાલગાગા ગાલગાગા, ગાલગાગા ગાલગા

તીક્ષ્ણ ભોંકાતી એ ઘટના, મૌન રહી જોયા કરું,
હીમ સમ થીજે એ સપનાં, મૌન રહી જોયા કરું…

શૂન્યતા સર્જાય વેધક, જયાં અકથ પીડા તણી,
શબ્દ થૈ બોલે એ પડઘા, મૌન રહી જોયા કરું…

ઢાળ ક્યાં સીધાં મળે, પ્હૉચે સરળ મંઝિલ ભણી,
મંઝિલે વળતાં એ રસ્તા, મૌન રહી જોયા કરું…

લાગણી ખળ ખળ વહેતી કયાં? બરફ સમ થીજતી,,
ઉષ્ણ થૈ ગળશે ? એ તડકા મૌન રહી જોયા કરું….

નાવ મઝધારે ફસાયેલી વમળમાં સાગરે,
સ્નેહ નીતરતા એ ઝરણાં ?મૌન રહી જોયા કરું….

સાથ મુજને ક્યાંય દેતાં ના હતાં સંજોગ પણ,
તક મળે કરતાં એ ધરણાં, મૌન રહી જોયા કરું…

સાગરે છીપી “તૃષા” ના, રણ બને ખારાશનાં,
ઝાંઝવે તરસે એ હરણાં, મૌન બની જોયા કરું….

પૂર્ણ ખીલ્યો ચંદ્ર શોભે પૂર્ણિમાની રાત્રિએ…
ચાંદની ઢોળાય ક્ષૌભે ! પૂર્ણિમાની રાત્રિએ…

વ્હેતું ખળખળ નીર ઝરણે, કોઈ અલ્લડ બાલિકા,
જળ રૂપેરી ગોરું શોભે, પૂર્ણિમાની રાત્રિએ…

ચાંદની પથરાય જયારે સૌમ્ય શીતળ નીરમાં,
હંસજોડું કેવુ ઓપે, પૂર્ણિમાની રાત્રિએ..

વાદળીમાં જઇ છુપાતો ચાંદ જોતી ચાંદની,
પ્રેમક્રીડા સંગ લોભે, પૂર્ણિમાની રાત્રિએ…

થૈ અચંબિત રાતરાણી, એ ચળકતા તારલે,
શ્વેત ફૂલનું ખરવું મૉભે, પૂર્ણિમાની રાત્રિએ…

ચંદ્રના ઓવારણાં લઇ, ચાંદની લે બાથમાં,
સૃષ્ટિ સારી ત્યાં જ થૉભે, પૂર્ણિમાની રાત્રિએ…

રાતભર એ નીલું પાણી, નીલવર્ણી ચાંદની
ને “તૃષા” ભીંજાઇ ગઇ જો, પૂર્ણિમાની રાત્રિએ..

સ્વપ્ન લીલું સર્યું ધરા મલકી,
આંસુ મીઠું ખર્યું ધરા મલકી..

એક પ્રભાતે તુષારપાતે જયાં,
પુષ્પ ભીનું થયું ધરા મલકી..

સુંકકુ રણ ઝાંઝવુ તરસતું પણ,
નીર મીઠું ઝર્યું ધરા મલકી..

અંકુરી ગઇ પરાગરજ રણ માં,
પુષ્પ પણ અંકુર્યું ધરા મલકી..

પ્રેમ સીંચી “તૃષા” ઉગાડે ફુલ,
ખુશ્બુ ઝીલી ફર્યું, ધરા મલકી

સ્વપ્ન ભીનું થૈ સરકતું ટેરવાંનાં સ્પર્શથી ,
ઝાંકળે આખું પલળતું ટેરવાંનાં સ્પર્શથી….

રાત આખી છેડતાં જો તાર એ સંગીતનાં,
મારું ઝાંઝરિયું ઝણકતું ટેરવાંનાં સ્પર્શથી…

આખું નભ ઝૂકી રહ્યુ છે પૂર્ણિમાની રાતમાં,
શ્વેત તારલિયું ચમકતું ટેરવાંનાં સ્પર્શથી…

ને અધરની યૂગ્મ જોડીનું મિલન ગરમાવતું,
લાલ ફુલડૂ જો ઉપસતું ટેરવાંનાં સ્પર્શથી..

તર્ક છે કે તીર,સમજાતું નથી હું શું કરું?
મારુ પારેવું ફફડતું ટેરવાંનાં સ્પર્શથી…

છંદ બંધારણ : ગાગાલ ગાલગાલ લગાગાલ ગાલગા

રેખા નવી લઈને, લે હળ ખેડવા નથી,
પાછાં હથેળીમાં જ, લે હળ ખેડવા નથી…

મોજાં ઉલેચવાનુ હવે આ હલેસુ ક્યાં ?
જાણી વમળ મહીં જ,લે જળ ખેડવા નથી…

સંબંધમાં પડેલ તિરાડો ઘણી ય છે,
દોરી કસી નવીન, લે વળ ખેડવા નથી….

પુષ્પો,સુવાસ, એવુ જુઓ જો સપન કદી,
છે થોર રેતના જ ,લે દળ ખેડવા નથી….

શાપિત જીવનનું સત્ય,એ પણ મારું છે સદા,
જ્યાં હાર હો હમેશ, લે બળ ખેડવા નથી….

કીધો હિસાબ, વર્ષ, મહિના, દિવસ તણો,
વીતી સદી પુરી જ ,લે પળ ખેડવા નથી…..

” તૃષા ” ય છટપટેલ, સળગતી રહી સદા,
લૈ એ હરણ તરસનું, લે જળ ખેડવા નથી….

છંદ બંધારણ : ગાલગા ગાલગા ગાલગા ગાલગા

પથ્થરો અંકુરી કુંપળો ફૂટશે,
ચીસ પાડી ખડક પથ્થરો તૂટશે,,

કો’ નહીં સાંભળે એમ આક્રોશ જ્યાં,
આંખથી અશ્રુનાં ધોધવા છૂટશે,,

વેંહવારું બની સાચવો યાદને,
દુન્યવી ત્રાસ, અસબાબ આ લૂંટશે..

સાચવો કંટકો પણ કદી પ્રેમથી,
રે’ એ સૌરભ, જો દુનિયા ફુલો ચુંટશે,..

તૃપ્ત “તૃષા” થશે અશ્રુઓથી કદી ?
અશ્રુમાળાનુ મોતી યે એક ખુટશે..

એ શમા તરસી હતી વરસાદની વરસાદમાં,
ને ઘટા વરસી હતી વરસાદની વરસાદમાં.

નભસુરાહી ઢોળતી રહી જામ આસવનાં ઘણાં,
જયાં ધરા પ્યાસી હતી વરસાદની વરસાદમાં..

શર્મંથી થૈ લાલ કે’તી આ ઉષા પણ સૂર્યને,
પ્રેમની તરસી હતી વરસાદની વરસાદમાં..

જો સુમન મ્હેકે ઘણાં ચંપો કમળ ને મોગરા,
જૂઇ દિલ સરસી હતી વરસાદની વરસાદમાં..

વાદળોની ગર્જનાથી રે’ લપટતી વૃક્ષને,
એ લતા લપસી હતી,વરસાદની વરસાદમાં..

રે’ અધૂરી પ્રીત જયારે, એમ ચાતકની તરસ,
એ તડપ ચરસી હતી વરસાદની વરસાદમાં..

ઝાંઝવાનાં નીર આભાસી હતાં ફૂટ્યો ઝરો,
ને “તૃષા” હર્ષી હતી વરસાદની વરસાદમાં

મૌન કેરો મળે છે ખાલીપો,
શબ્દને લૈ વળે છે ખાલીપો…

આભ આખું ઝળૂંબતું મુજ પર,
ઝાંકળે સળવળે છે ખાલીપો..

ચિત્ર દોર્યું સ્મરણનું સોનેરી,
રંગ પીંછી ઢળે છે ખાલીપો..

ને ઝુકાવી પલક છુપે કેવું ?
અશ્રુ ટપકે કળે છે ખાલીપો..

લૈ સળગતો એ અગ્નિ ભારેલો,
ભીતરે ખળભળે છે ખાલીપો…

વ્યથા વાગોળતા રે’વું, મને ના આવડે એવું,
જખમ પઁપાળતા રે’વું, મને ના આવડે એવું..

નથી જો’તી પ્રણય કેરી રજા એની પરાણે પણ,
પલક્ને ઢાળતા રે’વું, મને ના આવડે એવું..

હશે જો લાગણી એને જરાં દિલમાં, જલન થાશે,
હ્રદયને બાળતા રે’વું, મને ના આવડે એવું…

થતી ના પ્રીત કોઈથી પરાણે તો કદી એવી,
અકારણ ખોળતા રે’વું, મને ના આવડે એવું..

ભલેને જાય બીજે એ પરત થાશે ખબર છે પણ,
નયનને ઢૉળતા રે’વું, મને ના આવડે એવું..

પૂર્ણિમા ભટ્ટ  “તૃષા”

ગુજરાતી

१४२) नॉट ओन्ली पोटेल्स / शोभा बोन्द्रे

१४२) नॉट ओन्ली पोटेल्स / शोभा बोन्द्रे / मॅजेस्टिक पब्लिशिंग हाऊस / पहिली आवृत्ती ०७-०८-२०१० / दुसरी आवृत्ती जानेवारी २०११ / रुपये २५० /-  सत्यकथा 

दोन शब्द लेखिकेबद्दल:

शोभा बोन्द्रे ह्या प्रतिथयश लेकीला आहेत. १९९६ साली त्यांच्या साता  समुद्रापार कादंबरीला महाराष्ट्र शासनाचा पुरस्कार मिळाला होता. त्यांनी शब्दांकन केलेल्या ४ पुस्तकांना वाचकांचा चांगला प्रतिसाद मिळाला.

पुस्तकाबद्दल:

ह्या पुस्तकात चार सत्यकथा आहेत. गुजराती माणूस धंद्यात हमखास यशस्वी का , होतो? भारत व भारता बाहेरसुद्धा,  ह्याचा मागोवा घेण्यासाठी लेखिका अमेरिकेत गेल्या व चार गुजराती कुटुंबाची माहिती गोळा करून व त्यांच्याशी बोलून त्यांनी हे पुस्तक साकारले आहे. प्रत्येक कथा वेगळी आहे.

पुस्तक वाचल्यानंतर गुजराती माणसाची बलस्थाने आपल्या समोर येतात. स्वत:वर प्रचंड विश्वास, अविरत काम करण्याची वृत्ती, एकत्र कुटुंब पद्धती, आपल्या गावासाठी काहीतरी करण्याची मनातील ईच्छा वगैरे गोष्टी आपल्याला कळतात. मुख्य  म्हणजे रिस्क घेण्याची तयारी व त्यासाठी स्वत:च्या कंफर्ट झोन मधून बाहेर येण्याची मानसिकता

मित्रानो, वेळात वेळ काढून हे पूस्तक नक्की वाचा.

सुधीर वैद्य

२०-०९-२०१६

Spandane Book Reviews